Met die ontwapenende eerlijkheid blikt Ines terug op haar traject in het tweedekansonderwijs bij CVO Cursa. Na een heupoperatie zat ze thuis in ziekteverlof. Te jong voor invaliditeit, maar vooral: te ambitieus om stil te blijven staan. “Ik wilde meer met mijn leven dan thuis zitten of jobs doen die ik niet graag deed.”
De combinatie met vier kinderen was pittig, maar het lukte.
De stap naar het tweedekansonderwijs was groot, maar de motivatie nog groter. Met vier kinderen van 12, 7, 6 en 5 was de combinatie zwaar. “Leren, herhalen, opdrachten maken… vaak met kinderen rond mij. Maar mijn man was super ondersteundend. Zonder hem was het niet gelukt.”
Wat Ines vooral opviel, was het verschil met haar vroegere schooltijd. “Je bent volwassener, je gaat anders om met dingen. De leerkrachten zijn begripvol en staan echt naast je. Ik kon altijd terecht bij hen — zelfs administratief bij Christel. Je wordt opgevangen, gestimuleerd, nooit beoordeeld.”
Na twee weken wist ik: dit komt goed
Na enkele weken voelde ik me meer en meer op mijn gemak. Zelfs wiskunde, waar ze bang voor was, bleek haalbaar. “Sofie heeft me erdoor gesleurd,” lacht ze. De lessen Nederlands waren grappig, wetenschappen interactief en Engels via WhatsApp-berichten zorgde voor hilarische momenten. “Ik was een beetje de moeder van de klas. We vormden echt een hechte groep.”
Mijn diploma voelde als een overwinning
In één schooljaar behaalde ze haar diploma middelbaar onderwijs. “Het was het bewijs dat ik iets kan.” Ze ging verder studeren, combineerde het tweedekansonderwijs even met hoger onderwijs en rondde drie jaar hogeschool af zonder één onvoldoende. Vandaag werkt ze in de bijzondere jeugdzorg, precies waar ze altijd van droomde.
Ines raadt tweedekansonderwijs zonder twijfel aan. “Het is letterlijk een tweede kans. Je leert makkelijker dan in je puberteit, omdat je nu zelf kiest. Zelfs als je nog niet weet wat je wil: gewoon starten. Ik wist het ook niet, maar ik dacht: ik ga het gewoon doen.”
Soms dacht ze eraan om op te geven, maar telkens was er iemand die haar vooruit duwde. Haar man, één van de leerkrachten, één van de mede-cursisten, zelfs haar schoonouders, op elk moeilijk moment was er iemand!
En nu? “Ik mis het studeren zelfs,” zegt ze met een glimlach.
Reactie plaatsen
Reacties