Gisterennamiddag organiseerde Neos Lommel in Zaal Harmonie een lezing over “de man die geen eigen wil mocht hebben”: Koning Albert II. Gastspreker was Brigitte Balfoort, journaliste voor radio en VTM, gespecialiseerd in etiquette en het Belgische koningshuis. Ze schrijft boeken en geeft lezingen, en dat was te merken: haar verhaal zat vol kennis, anekdotes en pittige details. Meteen goed voor een boeiende namiddag.
Balfoort noemde Albert II “de fou-rire van Laken”, een bijnaam die hij als jonge prins van Luik kreeg, als een soort tegengewicht voor de “koningskwestie”. Zijn broer Koning Boudewijn werd dan weer “sou-rire” genoemd. Meteen zat de toon goed.
Wat volgde was een leerrijke en tegelijk soms onthutsende schets van een prinselijk leven, tot op de millimeter uitgeplozen. Van zijn geboorte in 1934, over de oorlogsjaren en het tragische overlijden van zijn moeder Koningin Astrid, tot de complexe relatie met zijn “tweede moeder” Lilian Baels. Ook het krijgsgevangenschap van de koninklijke familie, de koningskwestie, het regentschap van Prins Karel, de troonsafstand en de kroning van Boudewijn kwamen uitvoerig aan bod.
Turbulent is het juiste woord — en zelfs dat lijkt nog een understatement. Want hoe vat je een leven samen dat zo complex en geladen was?
Ook zijn relatie met Koningin Paola kwam uitgebreid aan bod. Hij leerde haar kennen en maakte haar zijn koningin, maar van een echt gezinsleven was nauwelijks sprake. Niet van zijn kant, en niet van de hare. Buiten hun drie kinderen bleef het vaak afstandelijk.
Albert II leefde zijn hele leven in een glazen kooi van plicht, gehoorzaamheid en etiquette. Een eigen wil leek hem zelden gegund. En als hij toch even kon ontsnappen, dook hij in een leven dat hij nauwelijks kende — met alle gevolgen van dien. Zo ontmoette hij Sybille de Selys Longchamps, echtgenote van Jacques Boël, volgens de spreekster de liefde van zijn leven. Een scheiding van Paola hing meer dan eens in de lucht, maar het huwelijk hield stand.
Pas op latere leeftijd, zeker na de erkenning van zijn vierde kind Delphine Boël, leek de relatie met Paola te verzachten. Vandaag, oud en wat krakkemikkelig, zijn de stormen rond hun huwelijksbootje grotendeels gaan liggen.
Wat vooral bijblijft uit deze lezing, is het schrijnende gebrek aan affectie binnen het gezin. Noch Albert, noch Paola toonden veel warmte naar hun kinderen, onder wie onze huidige koning Koning Filip.
Balfoort verwoordde het treffend: “Wat je zelf niet gekregen hebt, kan je ook niet doorgeven.” Daarmee verwees ze naar de kille relatie tussen Leopold III en zijn zonen, een patroon dat zich duidelijk heeft doorgezet.
Dit verslag is verre van volledig — daarvoor was de lezing te rijk en te gedetailleerd. Gelukkig heeft Brigitte Balfoort er ook boeken over geschreven. Opzoeken en lezen is de boodschap.
Tot slot was er nog tijd voor koffie, koek en vooral gezelligheid, zoals dat gekend is bij Neos Lommel.
Neos dankt Brigitte voor de boeiende lezing.
En nog dit: de schrijver van dit artikel, Zjiet Hanegreefs, werd verzekerd dat “Balfoort” géén vertaling is van het Franse Bardot…
(Foto's Rina Loos)
Reactie plaatsen
Reacties