"Er valt niets meer te beleven in het centrum, dus ga ik er niet meer shoppen.” Het is een vaak gehoorde uitspraak. Toch klopt dat beeld niet helemaal. Ja, er staan panden leeg, maar tegelijk telt het Lommelse stadscentrum nog altijd een verrassend breed aanbod aan zaken – vaak gerund door gedreven ondernemers die er al jarenlang hun passie in leggen. Bij Beeldig Nieuws uit Lommel willen we die handelaars graag in de schijnwerpers zetten, met speciale aandacht voor hun eigen, unieke verhaal.
Wie vandaag binnenstapt bij Vill’Artistiek in de Stationsstraat, stapt niet zomaar een horecazaak binnen. Het is een plek waar verhalen – haast letterlijk - in de muren zitten, waar niets perfect hoeft te zijn en waar je voelt dat alles stap voor stap is gegroeid. Achter die warme, eigenzinnige plek staan Kat en Mario — twee ondernemers die zonder grote middelen, maar met een enorme drive hun droom hebben opgebouwd.
Nadat Mario vele jaren in ploegen werkte bij Visko Teepak en Kat in de kledingverkoop, met juwelen in bijberoep, begon hun Vill'Artistiek-verhaal in 2019, met een andere droom. Kat, die al meer dan 30 jaar creatief bezig is met juweelontwerp, en Mario wilden aanvankelijk een concept uitwerken rond “jewels and coffee”. Ze hadden zelfs een pand op het oog in de Kerkstraat, en er ook al voor getekend. Plannen werden gemaakt, ideeën uitgewerkt… tot de verkoop onverwacht afsprong. “Dat was een serieuze teleurstelling,” vertellen ze. “We zagen dat echt zitten.”
Lees verder onder de foto
Toen ze teleurgesteld naar huis reden zei Mario: "Ik weet nog een huis te koop!" Hij reed naar de Stationsstraat en stopte voor de villa, die ondertussen al jaren leegstond. Verbijsterd keek Kat hem aan. "Dit kunnen wij toch niet betalen!" Toch besloot Mario een afspraak te maken. Toen ze binnenkwamen, zagen anderen vooral verval. Zij zagen mogelijkheden. “Iedereen die hier binnenkwam, draaide zich meteen om,” lacht Mario. “Maar wij zagen het wel, door alle spullen heen. Of beter: we voelden het. Die plafonds, oh dit, oh dat! En die trap (zie foto), daar waren we meteen aan verkocht!”
Eind 2019 was de compromis getekend, maar met de banken liep het niet van een leien dakje. De afschaffing van de woonbonus en een complex dossier zorgden voor een resoluut nee bij de banken voor een lening.
Kat en Mario dachten dat het dossier afgesloten was — tot bleek dat de aankoop administratief toch was doorgegaan. “Ineens hadden we een gebouw,” zeggen ze. “Zonder dat we het eigenlijk goed beseften.”
En toen kwam corona.
Waar hun plannen eerst nog ambitieus waren — een brasserie, een groot concept — werd alles plots onzeker. Banken draaiden de geldkraan dicht, toekomstperspectief was er nauwelijks. “De bank zei echt: ‘we gaan allemaal dood, er komt geen brasserie meer. Daag!’,” zeggen ze half lachend, half serieus. “Ons hele businessplan mocht de vuilbak in.”
Wat overbleef, was een zwaar verwaarloosd pand en een koppel dat besloot: we doen het zelf.
Het gebouw had tien jaar leeggestaan en dat was duidelijk zichtbaar. Planten groeiden door de oude vensters en het dak naar binnen, ramen moesten vervangen worden, oude vloeren en plafonds moesten eruit en opnieuw opgebouwd worden. Ook het sanitair, verwarming en elektriciteit moesten onder handen genomen worden. Geld voor een aannemer was er niet, dus Kat en Mario gingen zelf aan de slag. Wat volgde, was een verbouwing die bijna een jaar duurde — en die ze letterlijk van binnenuit beleefden.
Ze woonden negen maanden op hun werf. In de keuken, zonder verwarming, met één waterpunt. ’s Winters liepen ze er rond in meerdere lagen kledij, ’s avonds gingen ze met een zaklamp naar hun bed tussen de koffers, het stof, de zaagmachine en de bouwmaterialen. “We hadden het ons misschien anders voorgesteld,” geven ze toe. “Maar tegelijk was het ook bijzonder. We deden dit samen, elke dag opnieuw.”
Om het financieel vol te houden, bleven ze creatief. Mario bleef buitenshuis werken, zijn huis, dat hij nog in eigendom had omdat het vanwege de coronamaatregelen niet verkocht kon worden, werd via Airbnb verhuurd en met geleend geld van een goeie vriend konden ze de grootste kosten opvangen. Alles wat kon, deden ze zelf of zo goedkoop mogelijk. Tweedehands materiaal werd de norm en ze leefden 'van de heb en de krijg'. Tafels werden eigenhandig gemaakt, een oude toog kreeg een nieuw leven, iemand schonk hen gordijnen, zelfs de vloer werd op de kop getikt via een veiling. “Er is hier bijna niets dat geen verhaal heeft,” zegt Kat. “En dat maakt het net zo eigen.”
De eerste stappen richting opening verliepen aarzelend. In de zomer van 2020 probeerden ze een kleine ijsbar en een pop-up zomerbar. Door de coronamaatregelen liep dat niet zoals gehoopt, maar het gaf hen wel de kans om te experimenteren. “We hebben veel geprobeerd en ook veel zien mislukken,” zeggen ze. “Maar dat hoort erbij.”
In september 2020 begonnen ze echt aan de verbouwingen, met als doel om ooit open te gaan — zonder duidelijk plan, maar met veel goesting. Een maand voor ze open gingen kregen ze ook eens goed nieuws: ze kregen een starterslening van de overheid waarmee ze de veranda hebben kunnen zetten. Een echte meerwaarde. En op 21 juli 2021 was het zover: Vill’Artistiek opende de deuren.
Zonder klassieke horeca-achtergrond, zonder strak businessplan, maar met een duidelijke visie: iets anders brengen. Kat en Mario wisten dat ze geen klassieke keuken konden neerzetten, dus zochten ze naar een alternatief. Dat vonden ze in beleving. Sharingplanken, creatieve presentaties, stilaan eenvoudige maar eerlijke gerechten op de kaart zetten — alles draaide rond sfeer en samen genieten.
Ze werkten samen met lokale en ambachtelijke makers en leveranciers, verzamelden ideeën en bouwden met goed materiaal hun aanbod stap voor stap op. “Corona is eigenlijk een zegen geweest voor ons. Alles ging heel traag waardoor we tijd hadden. We hadden ook geen maandelijkse aflossingen aan de bank, want ze wilden ons toch geen geld geven”, zegt Mario, “Ook hebben we veel geleerd door gewoon te doen,” vult Kat aan. “En door te luisteren naar mensen. En we hadden hier tijdens corona de beste tijd van ons leven!”
Opvallend is hoe belangrijk creativiteit blijft in alles wat ze doen. Kat, die nog altijd actief is als juweelontwerpster, verwerkt die artistieke insteek in de zaak. Dat zie je in het interieur, maar ook in de details: het ontstaan van het logo met de kikker – 'het juweel dat eruit springt' -, de verschillende materialen, de speelse accenten en de versieringen voor feestdagen. “Zelfs imperfectie heeft hier een plaats,” zegt ze. “We volgen een beetje de wabi-sabi filosofie: het idee van schoonheid in het onvolmaakte.”
Die aanpak slaat aan. Intussen is Vill’Artistiek uitgegroeid tot een plek waar mensen graag samenkomen. Vooral de uitgebreide ontbijten, graaitafels, thematafels en babyshowers zijn populair, zelfs tot Zonhoven, Genk en de Maaskant toe. Tafels worden volledig gepersonaliseerd, tot in de kleinste details uitgewerkt en gedecoreerd. “We willen dat mensen hier iets beleven dat ze thuis niet zomaar kunnen namaken, je weet niet wat je ziet!” zegt Kat.
Die beleving stopt niet bij het bord. Ook de sfeer en het contact met klanten spelen een grote rol. Dat geldt ook voor hun team. “We willen geen afstandelijke bediening,” klinkt het. “Mensen mogen hier gezien worden, je mag zien dat ze aanwezig zijn.”
Ondertussen werken er iets meer dan tien mensen, een goeie mix van vaste krachten, flexijobs en jobstudenten. Wat opvalt: veel medewerkers blijven er lang, en ze weten allemaal wat ze moeten doen zonder dat je er iets tegen moet zeggen. “We zoeken geen perfectie,” zegt Kat. “Als iemand hier graag, met de glimlach en met goed humeur werkt, en goed in de groep past, dan komt de rest vanzelf. Ze komen hier echt in een familie terecht.”
Die familiale sfeer trekken ze ook door buiten de zaak. Zo trokken ze ooit op kerstavond verkleed als kerstman en kerstelf langs bij al hun medewerkers, met cadeautjes en een bezoekje aan huis. “Dat zijn de dingen die het leuk maken,” zeggen ze. “Dat maakt het verschil.”
Als ze vandaag terugkijken op hun traject, zien ze vooral hoe alles stukje bij beetje is gegroeid. Zonder grote investeringen, zonder zekerheden, maar met veel inzet en doorzettingsvermogen. “We hebben nooit de makkelijke weg gehad,” zeggen ze. “Maar misschien is dat net onze sterkte.”
Vill’Artistiek is vandaag geen strak uitgedacht concept, maar een plek die leeft — en blijft evolueren. Nieuwe ideeën blijven komen, samenwerkingen ontstaan spontaan en Kat en Mario blijven zoeken naar manieren om hun zaak verder te laten groeien, zonder hun eigenheid te verliezen.
“Eigenlijk zijn we nog altijd bezig,” besluiten ze. “Het is nooit af. Maar dat is net het mooie eraan.”
Reactie plaatsen
Reacties