"Er valt niets meer te beleven in het centrum, dus ga ik er niet meer shoppen.” Het is een vaak gehoorde uitspraak. Toch klopt dat beeld niet helemaal. Ja, er staan panden leeg, maar tegelijk telt het Lommelse stadscentrum nog altijd een verrassend breed aanbod aan zaken – vaak gerund door gedreven ondernemers die er al jarenlang hun passie in leggen. Bij Beeldig Nieuws uit Lommel willen we die handelaars graag in de schijnwerpers zetten, met speciale aandacht voor hun eigen, unieke verhaal.
Vandaag maken we kennis met Tineke, het warme gezicht achter Lunch.Drink.Smile in galerij Vivaldi aan het Michiel Jansplein.
Twintig jaar lang stond Tineke voor de klas in Pelt. Ze gaf les in voeding, verzorging en huishoudkunde, en vond daar lange tijd haar plek, de laatste twee jaar als trajectbegeleider duaal leren. Ze was zelfs een van die leerkrachten die zich jarenlang echt thuis voelde op dezelfde school, waar ze haar carrière begon als jonge twintiger. Maar de voorbije jaren begon er iets te knagen. Het plezier ebde weg, en wat ooit vanzelf ging, begon alsmaar zwaarder te voelen.
“Ik merkte dat ik er niet meer gelukkig van werd,” vertelt ze eerlijk. “Op den duur kreeg ik zelfs buikpijn als het nieuwe schooljaar dichterbij kwam.”
Het keerpunt kwam niet plots, maar groeide langzaam. Tineke werkte aan zichzelf, stond stil bij wat ze echt wilde en wat haar energie gaf. Toen ze uiteindelijk opnieuw voltijds voor de klas zou moeten staan, voelde dat als een stap achteruit. Haar lichaam gaf duidelijke signalen: dit klopt niet meer.
Via loopbaanbegeleiding kwam een oude droom opnieuw bovendrijven. Een eigen zaak. Een plek waar mensen kunnen binnenkomen, even vertragen, iets drinken, iets eten, en vooral: zich goed voelen. Een koffiehuisje of misschien een B&B. Het idee bleef hangen.
“De vraag van de loopbaanbegeleider was eigenlijk simpel: wat houdt je tegen?” zegt ze. “En toen besefte ik dat veel van mijn ‘redenen’ eigenlijk excuses waren. Natuurlijk is het spannend, financieel ook, en je hebt een gezin… maar tegelijk voelde ik: als ik het nu niet doe, wanneer dan wel?”
De keuze viel uiteindelijk op een koffiezaak. Een B&B zou te ingrijpend zijn voor het gezin, omdat je er echt in moet wonen en je hele leven errond draait. Een koffiehuis bood meer balans — al bleek al snel dat ook dat een intens engagement is.
Het ging daarna opvallend snel. Eind augustus hoorde ze dat de zaak in galerij Vivaldi over te nemen was. Op 1 november opende Tineke haar eigen Lunch.Drink.Smile. Een sprong in het onbekende, maar eentje die verrassend goed voelde.
Die naam LDS is geen toeval. Oorspronkelijk is dat de naam van het bedrijfje van haar man, die metalen kunstwerken maakt die ook haar zaak sieren. Dat bedrijfje heet LDS Metal Art, waarbij LDS staat voor de namen van hun drie kinderen, Lotte, Dries en Saar. Maar samen met haar gezin ging ze op zoek naar een betekenis voor die drie letters die ook bij de zaak paste. “De kinderen vonden dat er sowieso iets met LDS in moest zitten,” lacht ze. “En zo zijn we beginnen nadenken en werd de naam Lunch.Drink.Smile geboren.”
Het resultaat is een naam die perfect samenvat waar het voor haar om draait: mensen laten genieten, op een laagdrempelige en warme manier. In het logo zitten bovendien nog meer persoonlijke elementen verwerkt. Zo is er een vlindertje, als symbool voor een kindje dat ze ooit verloor tijdens een zwangerschap. “Dat is een stukje van ons verhaal,” zegt ze. “En dat mocht er voor mij ook in zitten. “En waar zit papa?” vroegen de kinderen. Daarom heb ik in het logo een groot oor aan de koffiekop gemaakt. Mijn man vindt het erg vervelend wanneer hij zijn vinger niet door het oor van een kop kan steken. Dat grote oor is dus passend voor hem”, glimlacht ze.
Wat meteen opvalt wanneer je met Tineke praat, is hoe sterk haar zorgende kant aanwezig is. Die zat er vroeger al, in haar rol als leerkracht, maar komt hier op een andere manier tot uiting. “Ik haal heel veel energie uit de gesprekken met mensen,” vertelt ze. “Gewoon dat contact, dat iemand hier binnenkomt en zich welkom voelt — dat is voor mij heel belangrijk.”
Die energie voelt ze ook fysiek. Waar ze vroeger vaak last had van stressklachten, merkt ze nu een duidelijk verschil. “Ik ben 's avonds moe, ja,” zegt ze. “Maar dat is een gezonde moeheid. Ik kruip op tijd in bed en sta ’s ochtends weer op met goesting. Dat had ik vroeger niet meer.”
De overstap naar een eigen zaak bracht natuurlijk ook onzekerheden met zich mee. Van een vaste job met een stabiel inkomen naar een onderneming waarin alles nog moet groeien. “Je weet nooit op voorhand hoe een dag gaat lopen,” zegt ze. “De ene dag zit het hier vol, de andere dag is het rustiger. Dat is iets waar je mee moet leren omgaan.”
Ondertussen bouwt ze stap voor stap aan haar zaak. Met een klein team van flexi-jobbers, hulp van haar ouders en zelfs haar dochter die als jobstudent af en toe meedraait, staat ze er niet alleen voor. Zelfs haar man, die volledig achter de beslissing van Tineke staat, komt soms helpen in de zaak en kan zijn plan trekken in de keuken. “Maar je moet het wel zelf dragen,” zegt ze. “Het is jouw verantwoordelijkheid, jouw zaak.” En ondernemen is ook zoeken, proberen en soms gewoon afwachten. “Je moet een heel jaar doormaken om te weten hoe alles draait,” zegt ze nuchter.
Ook thuis vroeg de verandering wat aanpassing. Haar kinderen moesten wennen aan het dagelijks met de fiets naar school gaan en een mama die minder thuis is dan vroeger, zeker tijdens vakanties. Maar tegelijk zien ze ook hoe ze openbloeit. “Ze zeggen zelf dat ik gelukkiger ben,” vertelt Tineke. “En ik denk dat ze daar ook iets uit leren. Ze zijn op korte tijd zo gegroeid en veel zelfstandiger geworden. En ik ben gegroeid in leren loslaten!”, lacht ze. “Maar ze leren vooral dat je voor je dromen mag gaan.”
Die droom leeft ze vandaag elke dag, tussen de koffies, lunches en kleine gesprekken door. En hoewel ze nog maar aan het begin staat, voelt ze duidelijk dat ze de juiste keuze heeft gemaakt.
“Het is een risico,” geeft ze toe. “Maar ik ben veertig geworden en dacht: ik moet nog lang werken. Dan wil ik iets doen waar ik echt achter sta.”
En dat is exact wat ze vandaag doet — met een glimlach die helemaal oprecht is.
Reactie plaatsen
Reacties