In CC De Adelberg vond vanavond Ode aan de Verwondering plaats, een warme en bezielde theatervoorstelling van An Miller, Dimitri Leue en Koen Vanmechelen. Vooraf gaf Vanmechelen in de Kleine Zaal een inleiding bij zijn nieuwe beeldend werk, dat speciaal voor deze productie werd gecreëerd. Hij nam het publiek mee in zijn denkproces en de manier waarop hij zich liet inspireren door de woorden en het gedachtegoed van Caroline Pauwels. (Foto's Chris Bosmans)
De voorstelling is gebaseerd op Ode aan de Verwondering, het boek dat Pauwels in 2021 schreef naar aanleiding van haar curatorschap van Theater Aan Zee. Daarin hield de in 2022 overleden rector van de Vrije Universiteit Brussel een krachtig pleidooi om opnieuw met een open, nieuwsgierige blik naar de wereld te kijken. Verwondering, zo stelde ze, is geen vrijblijvende emotie, maar een motor voor groei, verbinding en verandering — in wetenschap, kunst en het dagelijks leven.
An Miller brengt die gedachte tot leven in haar allereerste monoloog. Wie haar vooral kent van televisie- en filmrollen, ontdekt hier een actrice die met grote intensiteit en overgave de woorden van Pauwels draagt. Ze kruipt niet in een karikatuur of imitatie, maar benadert haar als denker en mens. De tekst, bewerkt en geregisseerd door Dimitri Leue, ademt positivisme zonder naïef te worden. Het is een uitnodiging om vaste denkpatronen los te laten en opnieuw ruimte te maken voor nieuwsgierigheid.
De thematiek is herkenbaar: kinderen stellen eindeloos vragen en kijken onbevangen naar wat hen omringt. Waarom is de zee blauw? Waarom wordt het donker? Waarom is die meneer kaal? Gaandeweg lijkt die vanzelfsprekende verwondering te verdwijnen onder lagen van routine en schijnbare zekerheden. De voorstelling houdt het publiek een spiegel voor en suggereert dat het anders kan. Verwondering geeft kleur aan het bestaan, helpt grenzen verleggen en zet aan tot kritisch denken. Het is een houding die volgens Pauwels essentieel is om als samenleving niet te verstarren.
De scenografie, ontworpen door Anna Violette Rousseau, dochter van Caroline Pauwels, verwijst subtiel naar het iconische rectoraatsgebouw van de VUB. Dat persoonlijke element versterkt het gevoel dat deze productie meer is dan een artistiek project alleen. Ook zoon Emile was betrokken bij het maakproces. De familie waakte mee over de manier waarop het levenswerk en de ideeën van hun moeder op scène werden gebracht. Dat maakt de voorstelling tegelijk een eerbetoon en een vorm van gedeelde herinnering.
De muziek, zorgvuldig gekozen uit werken waar Pauwels van hield, ondersteunt de tekst zonder te overheersen. De beelden van Koen Vanmechelen zorgen voor een extra laag: een visuele dialoog met de woorden, waarin kunst en wetenschap elkaar raken — precies zoals Pauwels het zelf voorstond. Het resultaat is een gelaagde voorstelling waarin tekst, beeld en muziek in elkaar overvloeien.
Ode aan de Verwondering is daarmee niet alleen een hommage aan een geliefde rector en publieke figuur, maar ook een oproep aan het publiek. Om anders te kijken. Om aandachtiger te leven. Om, ondanks crisissen en onzekerheden, het vermogen tot verwondering niet los te laten.
In CC De Adelberg werd het een avond die nazindert — geen groots spektakel, maar een ingetogen en oprechte herinnering aan de kracht van een open blik. Een voorstelling die zacht maar vastberaden suggereert dat wie anders leert kijken, misschien ook anders kan leven.
Reactie plaatsen
Reacties