De trein die je maar één keer ziet passeren: Lars en zijn horecadroom

Na zijn studententijd koos hij bewust voor een opleiding in de horeca: horecamanagement en ondernemerschap in Tilburg. Daar leerde hij de theoretische kant van het vak kennen, maar ook daarbuiten zocht hij ervaring. Zo trok hij een half jaar naar Aruba om in de horeca te werken, zijn Engels bij te schaven en vooral om te voelen hoe het eraan toegaat in een totaal andere context. Het was een intense ervaring, met zelfs een aanbod om mee een hotel te runnen. Toch keerde hij terug. Niet uit gebrek aan ambitie, maar omdat hij toen pas 19 was en voelde dat hij zijn thuis en zijn basis miste.

Terug in Nederland, waar hij toen nog woonde, dacht hij voor het eerst aan het overnemen van Lunchroom Vivaldi, omdat hij echt een hart voor de zaak had. Maar vooral de bank adviseerde hem om het op dat moment toch maar niet te doen. Hij bouwde dus maar verder aan zijn ervaring. Hij werkte zo’n drie jaar als floormanager op een landgoed waar hij verantwoordelijk was voor feesten, bedrijfsevents en bruiloften. Vooral dat laatste lag hem nauw aan het hart: koppels begeleiden van het eerste gesprek tot de grote dag zelf. Opnieuw dat persoonlijke, dat betrokken zijn bij mensen op belangrijke momenten in hun leven.

Later belandde hij in een project met Jan Zeeman, de eigenaar van de Zeeman-keten, waar hij gedurende ongeveer een jaar hielp bij het uitbouwen van een horecaconcept met vergaderzalen. Een unieke kans bij een geweldige man, maar ook daar merkte Lars al snel dat een leven achter een bureau niets voor hem was. Zodra hij kon, vluchtte hij weer de horeca in en ging daar meehelpen. Contact met mensen bleef zijn grootste drijfveer.

En toen kwam corona. Voor velen een periode van stilstand, voor Lars vooral een moment van bezinning. Hij bleef niet bij de pakken zitten, hielp waar hij kon en zocht werk, ook buiten zijn sector. Totdat plots die ene zin viel: de vorige eigenaar van Lunchroom Vivaldi vertelde dat het pand waarschijnlijk verkocht zou worden. Dat was het moment waarop Lars besefte dat hij zijn droom dreigde te verliezen. Diezelfde avond nog nam hij contact op. Niet met grootse woorden, maar met oprechte interesse. Interesse die beantwoord werd met: “Lars, ik gun het liever jou dan een wildvreemde”.

Wat volgde, ging snel. Gesprekken met de vorige eigenaar en de bank, steun van zijn ouders en zijn vrouw, en vooral: het gevoel dat dit het juiste moment was. Midden in de coronaperiode, toen alles stil lag, besloot Lars te springen. Hij was net 25 en besefte dat dit misschien dé trein was waar hij op moest springen. Want zoals zijn vader zei: als die trein komt moet je erop springen, want die komt niet meer terug. Met vallen en opstaan, met klussen en improviseren, startte hij in volle coronatijd met afhaalkoffie. Niet met grote verwachtingen, maar om de mensen zijn nieuwe bedrijf – in een pand dat zo’n 3 jaar had leeggestaan - te leren kennen en opnieuw contact te maken met mensen. En die mensen kwamen. Soms letterlijk met zelf geïmproviseerde stoeltjes van dienbladen op bloempotten – want stoelen mocht hij niet zetten -, gewoon om er te kunnen zijn.

Toen de zaak weer mocht openen, ging het sneller dan hij ooit had durven hopen. Wat vooral opviel, was de warmte. Lars werd omarmd door Lommel, door vaste gasten, door collega-handelaars. Hij bouwde niet alleen een zaak uit, maar ook een netwerk, een plek waar mensen zich welkom voelen. Velen noemen de lunchroom zelfs geen Vivaldi meer, maar gewoon “bij Lars”. En wonen doet hij tegenwoordig ook in Lommel.

Vandaag staat hij nog altijd elke dag met evenveel energie in de zaak. Hij werkt met een hecht team van vaste medewerkers en trouwe jobstudenten, waarvan sommigen al jaren aan zijn zijde staan. Vertrouwen, verantwoordelijkheid en samen groeien staan centraal. Zijn zaak kan dus niet “Bij Lars” gaan heten, want dat team is onmisbaar, zowel in de keuken, in de bediening als achter de schermen bij bestellingen, evenementen en social media.

Lars heeft een standaard drankenkaart, niet met te veel speciale bieren, maar vooral koffies. Heel veel koffies. Lunchen kan je er natuurlijk ook. Hij gelooft sterk in vers, in kwaliteit, in niets serveren waar hij zelf niet achter staat. En tegelijk blijft hij zoeken naar nieuwe uitdagingen, zoals catering en evenementen, om de afwisseling en de goesting erin te houden. In de zomer hebben ze ook een gezellig terras op het binnenplein, een heel divers zomerprogramma met muziek, een bingonamiddag, een ladiesnight, cocktail- en thema-avonden. Ook dit jaar, met het vijfjarig jubileum, zal er vanalles op de planning staan.

Naast ondernemer met een heel druk bestaan is Lars ook partner en papa. Hij bewaakt bewust de balans, omdat zijn gezin minstens even belangrijk is als zijn zaak. Die menselijkheid voel je ook in alles wat hij doet. Voor Lars is horeca geen job, maar een manier van leven: mensen samenbrengen, een plek creëren waar je jezelf mag zijn, en elke dag opnieuw met volle overtuiging kiezen voor wat je graag doet. En dat in het mooie Lommel, dat hij helemaal in zijn hart draagt.