Een leven in woorden en klank: Levenslust verrast in De Adelberg

Gisteren streek Levenslust neer in CC De Adelberg, in het kader van de Week van de Poëzie, en dat gebeurde allesbehalve op een klassieke manier. Geen veilige afstand tussen podium en zaal, maar een verrassende scene op de scene: het publiek zat op strandstoelen, dicht en rondom een kleine speelvloer, midden op het podium. Die nabijheid bepaalde meteen de toon van de avond — intiem, aandachtig en licht ontregelend. (Foto's CC De Adelberg)

In die compacte setting brachten Joke van Leeuwen en Nabou Claerhout een poëtische reis door een mensenleven. Van de eerste adem tot de laatste zucht ontvouwde zich een episch gedicht dat niet werd “voorgedragen”, maar geleefd. Van Leeuwens woorden kronkelden, sprongen, aarzelden en groeiden, terwijl Claerhouts trombone er voortdurend mee in gesprek ging: soms als echo, soms als tegenspeler, soms als stuwende kracht die de taal verder duwde.

De voorstelling ademde speelsheid en scherpte tegelijk. Grote levensvragen dwarrelden voorbij, net als tijdsgeest en wereldbeelden, zonder ooit zwaar te worden. Integendeel: Levenslust bleef lichtvoetig, met een onderliggende hoop die de hele tijd voelbaar was. Hoe grillig of pijnlijk het bestaan soms ook is, de drang om verder te gaan klonk telkens opnieuw door.

Dat alles sloot naadloos aan bij het thema van de Poëzieweek, ‘metamorfose’. In Levenslust is verandering geen abstract idee, maar een doorleefde ervaring: het lichaam dat ouder wordt, gedachten die verschuiven, woorden die telkens een andere betekenis aannemen. Van Leeuwens poëzie toont hoe een mens zich voortdurend heruitvindt, terwijl Claerhouts muziek die transformaties voelbaar maakt, in klank en adem.

Na afloop bleef de avond nog even nazinderen in de foyer, waar het publiek werd uitgenodigd om mee te schrijven aan een publieksgedicht — een mooie voortzetting van de gedachte dat poëzie leeft, verandert en gedeeld wordt.

Levenslust bleek zo niet alleen een ode aan het leven, maar ook aan de kracht van poëzie zelf: een kunstvorm die, net als wij, nooit stilstaat.