Kettingreactie
In de eerste twee delen vertelde pater Maurits over zijn jeugd en roeping, zijn onverwachte komst naar Lommel en de vele jaren waarin zijn werk als provinciaal hem een flink stuk van de wereld liet zien. In dit derde en laatste deel kijken we minder naar waar hij allemaal geweest is en meer naar wat al die jaren hem hebben geleerd. Over geloof en een geslaagd leven, familie en vrije tijd, kleine gebaren die soms veel betekenen en vooral blijven kijken naar wat morgen nog kan brengen.
Wat betekent geloof persoonlijk voor u? Op welke manier geeft het u richting?
"Geloof is voor mij nooit alleen iets geweest wat zich binnen de muren van een kerk afspeelt. Het zit vooral in de manier waarop je met mensen omgaat, in de keuzes die je maakt en in de manier waarop je naar het leven kijkt.
Mijn geloof heeft mij geleerd vertrouwen te hebben en niet alles zelf te willen controleren. Ik heb ook niet op alles een antwoord. Maar het geeft mij wel een basis van waaruit ik naar het leven kijk."
Wat betekent "succes" of "een geslaagd leven" voor u?
"Dat is een moeilijke vraag, want succes kan je op zoveel manieren bekijken.
Voor mij heeft het weinig te maken met geld, aanzien of grote prestaties. Als iemand na een viering naar mij toe komt en zegt: ‘Ik heb er deugd van gehad’, dan vind ik dat eigenlijk al een vorm van succes.
De kleine dingen zijn belangrijk. Luisteren naar iemand of iemand even een goed gevoel geven kan veel betekenen.
Ik heb geen spectaculaire dingen gedaan, maar ik heb ontzettend veel mensen mogen leren kennen, hier in Lommel en over de hele wereld. Als je op het einde kunt zeggen dat je voor sommige mensen iets hebt betekend, dan vind ik dat een geslaagd leven.
En ja, ik vind mijn eigen leven geslaagd. Niet omdat ik alles perfect heb gedaan, maar omdat ik blij en dankbaar ben voor wat ik heb mogen doen."
Hoe brengt u uw vrije tijd door? Waar geniet u van buiten uw werk?
"Ik hou van bewegen. Ik heb altijd graag gevoetbald, fiets heel graag en wandel ook. Lezen doe ik eveneens graag.
Mijn familie blijft ook belangrijk. We komen nog regelmatig samen en spreken afwisselend bij iemand af. Als het in Lommel is, zoek ik bijvoorbeeld een wandeling uit. Dat familiegevoel van vroeger is altijd gebleven.
En eigenlijk geniet ik ook gewoon van mensen ontmoeten. Onderweg iemand tegenkomen en spontaan een gesprek beginnen: dat vind ik nog altijd fijn."
Lees verder onder de foto
Als uw jongere zelf één advies zou mogen geven, wat zou dat dan zijn?
"Kijk vooral naar morgen en niet naar gisteren.
Probeer realistisch optimistisch te blijven en maak met de talenten en mogelijkheden die je hebt het beste van je leven. Blijf ook alert voor kansen. Soms ontmoet je iemand zonder te beseffen welke invloed die persoon later op je leven zal hebben.
Ik vind dat vooral voor jongeren belangrijk. Zij kijken vandaag soms met nogal wat onzekerheid naar de toekomst. Ik kijk dan terug naar mijn eigen jeugd. Wij hadden een heel onbezorgde jeugd. We gingen naar de jeugdbeweging, voetbalden op straat en konden gewoon buiten spelen. We hadden natuurlijk ook onze zorgen, maar ik denk dat jongeren vandaag op bepaalde vlakken veel meer druk ervaren.
Daarom zou ik zeggen: maak je niet voortdurend zorgen over wat er allemaal kan gebeuren. Kijk naar de mogelijkheden die je vandaag hebt en probeer daar iets mee te doen."
Hoe zou u later graag herinnerd worden door de gemeenschap? Als u er straks niet meer mocht zijn?
"Ik heb heel veel mensen begraven en dan merk je hoe snel iemand vergeten kan worden. Voor de familie ligt dat natuurlijk anders.
Daarom probeer ik iets kleins te doen. Als iemand gestorven is, stuur ik de familie het jaar nadien rond dezelfde periode nog een kaartje. Gewoon om te zeggen: ik ben hem of haar niet vergeten.
Vooral dat eerste jaar is moeilijk, omdat alles voor het eerst zonder die persoon gebeurt: een verjaardag, Kerstmis, Pasen, een huwelijksverjaardag...
Als ik later herinnerd word, hoop ik daarom vooral als iemand die aandacht had voor andere mensen. Niet om grote dingen, maar om die kleine gebaren."
En een curieuze vraag: wie kookt hier?
"Dat is eigenlijk een heel belangrijk onderdeel van onze gemeenschap. Een goede keuken maakt een groot verschil.
We hebben twee dames die afwisselend koken en het onderhoud doen. En ja, het eten is belangrijk. Ik merk dat ook wanneer ik in andere kloosters kom. Als je daar drie dagen na elkaar hetzelfde opgewarmde eten krijgt, word je daar niet bepaald vrolijk van.
Dat is misschien een detail, maar ik vind het echt belangrijk. Mensen die hun hele leven sober geleefd en hard gewerkt hebben, mogen genieten van een goede maaltijd. Het hoeft geen luxe te zijn, als het maar goed is. Goed eten heeft trouwens ook invloed op de sfeer in een gemeenschap.
We mogen hier absoluut niet klagen. Onze medewerkers zijn hier al heel lang. De jongste werkt hier ondertussen zelfs ongeveer 24 jaar. Dat mensen zo lang blijven, betekent toch dat ze zich hier goed voelen."
Tot slot de kettingreactievraag van burgemeester Bob Nijs: Hoe beleeft u vandaag de Gemeenschap en wat geeft u op dit moment het meeste hoop?
"Als ik naar onze eigen gemeenschap kijk, ben ik tevreden. We zijn nog maar met zes en allemaal ouder, maar we bidden en eten samen en op zondagavond zitten we bij elkaar. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar ik vind dat fantastisch.
Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen kamer, zijn eigen interesses en zijn eigen leven. Toch zijn er doorheen de dag verschillende momenten waarop je elkaar ontmoet. Dat vind ik heel belangrijk. Een gemeenschap bestaat uiteindelijk uit individuen die allemaal hun eigen leven leiden, maar toch bereid zijn om dat leven ook met anderen te delen.
Voor de toekomst probeer ik vooral dag per dag te leven. Op mijn leeftijd hoef ik geen grote plannen meer voor over tien jaar te maken.
Ik hoop vooral dat mensen die hun hele leven hard gewerkt hebben, of dat nu in een parochie, in het onderwijs of ergens anders was, een rustige en zo goed mogelijke oude dag kunnen hebben. Dat ze zo lang mogelijk hier kunnen blijven en niet met allerlei zorgen moeten zitten.
Dat is eigenlijk wat ik iedereen toewens."
Wie draagt u graag aan als volgende schakel in deze kettingreactie? En welke specifieke vraag zou u die persoon willen stellen?
"Ik kies voor Koen Lemmens. Ik ken hem al van toen hij nog student was in Hasselt en heb hem door de jaren heen zien evolueren. Als je kijkt naar wat hij in de kerk in het centrum allemaal organiseert en maakt – tentoonstellingen, markten, versieringen en allerlei andere activiteiten – dan is dat echt bijzonder.
Wat ik vooral bewonder, is dat bij hem niets zomaar toevallig is. Achter de kaarsen, de bloemen, een tentoonstelling of een versiering zit altijd een idee. Hij blijft bovendien lezen en is geïnteresseerd in kunst, film en opera. Hij heeft op verschillende plaatsen in Europa contacten en heeft ook zelf heel wat kunstwerken gemaakt. Dat brede interesseveld vind ik mooi. En na al die jaren blijft hij zichzelf uitdagen en telkens iets nieuws bedenken.
Hij heeft nog enkele jaren tot zijn pensioen. Daarom zou ik hem willen vragen:
Waar blijft hij de creativiteit en het enthousiasme vandaan halen om zichzelf telkens opnieuw uit te vinden?
Want dat vind ik zijn grote verdienste. Hij blijft creatief en fris. We zullen hem missen wanneer hij ermee stopt."
Met Koen Lemmens als volgende schakel eindigt ons gesprek met pater Maurits. Een gesprek dat begon bij een jongen die thuis mis speelde met een klontje suiker als hostie en ons uiteindelijk langs Lommel en een flink stuk van de wereld voerde.
Zelf noemt pater Maurits zijn roeping niet spectaculair. Misschien zit juist daarin de rode draad van zijn verhaal: niet de grote woorden of gebaren, maar mensen ontmoeten, kansen grijpen en proberen iets voor een ander te betekenen. En vooral, zoals hij het zelf zo mooi verwoordt: kijk naar morgen en niet naar gisteren.
Nu is het aan Koen Lemmens. Want zo werkt een kettingreactie: het ene verhaal brengt je vanzelf bij het volgende. En wij weten nooit bij wie we terechtkomen...
Reactie plaatsen
Reacties