Kettingreactie
Kettingreactie is een reeks gesprekken met mensen die, elk op hun eigen manier, mee het verhaal van Lommel schrijven. Mensen – bekend of iets minder bekend – die iets betekenen in Lommel. In elk interview beantwoorden zij een relatief vaste reeks vragen over hun leven, hun drijfveren en wat hen beweegt. Niet om snelle antwoorden te krijgen, maar om stil te staan bij wie iemand is achter zijn of haar rol. Aan het einde van elk gesprek kiest de geïnterviewde zelf de volgende persoon. Zo ontstaat er een ketting van verhalen, waarin mensen elkaar doorgeven, elkaar verbinden en telkens een nieuw perspectief toevoegen.
Rustig, bedachtzaam en tegelijk gedreven. Zo kennen veel Lommelaars hun burgemeester Bob Nijs. Al bijna acht jaar staat hij aan het roer van de stad, een rol die hij nooit expliciet ambieerde, maar die hij met volle overtuiging opneemt. In dit eerste deel blikt hij terug op zijn jeugd, zijn weg naar de politiek en de momenten die hem als burgemeester hebben gevormd. Over dromen en verantwoordelijkheid, moeilijke beslissingen en de vraag wat hij met Lommel nog wil bereiken.
Op 13 oktober is het twee jaar geleden dat de gemeenteraadsverkiezingen het startschot gaven voor een nieuwe bestuursperiode. Met welke goede voornemens bent u aan deze nieuwe ambtstermijn begonnen? En zijn die vandaag nog dezelfde?
“Mijn belangrijkste voornemen is eigenlijk heel eenvoudig: goed besturen. Als burgemeester wil ik elke dag proberen om correcte beslissingen te nemen, met het belang van Lommel en haar inwoners voor ogen. Op persoonlijk vlak probeer ik ook wat meer tijd te maken om te zwemmen. Dat helpt me om het hoofd leeg te maken en fysiek in balans te blijven. Meer hoeft dat voor mij eigenlijk niet te zijn.”
Hoe zou je jezelf omschrijven in drie woorden? Wat maken deze eigenschappen typerend voor jou als persoon en/of als burgemeester?
“Dat is altijd een moeilijke vraag, maar als ik er drie moet kiezen, dan ga ik voor geduldig, toegankelijk en gedreven. Geduldig, omdat ik geloof dat veel dingen tijd vragen en je niet alles kan forceren. Toegankelijk, omdat ik het belangrijk vind dat mensen me durven aanspreken en zich gehoord voelen. En gedreven, omdat ik echt met volle overtuiging voor mijn job ga en het beste wil voor de stad. Die drie eigenschappen samen typeren volgens mij ook hoe ik mijn rol als burgemeester probeer in te vullen.”
Als kind heeft iedereen dromen over later. Welke ambities had je vroeger? In hoeverre staan die af van je huidige rol als burgemeester? Wat wilde je als klein jongetje worden?
“Als kind heb ik er ooit van gedroomd om landbouwer te worden. Ik was gefascineerd door tractoren, dieren en het boerenleven in het algemeen. Dat had veel te maken met mijn jeugd: mijn grootouders waren boeren en hadden aan beide kanten dieren, en wij kwamen daar heel vaak. Dat waren warme momenten, met familie samen, helpen op het erf en genieten van het buitenleven. Maar vandaag de dag een landbouwbedrijf uit de grond stampen is wat moeilijk, tenzij je bij wijze van spreken met een boerin trouwt.
Daarnaast is de familie Nijs een familie van paardenmannen, waardoor ik een grote liefde voor paarden heb. Even heb ik zelfs gedacht dat ik daar beroepsmatig iets mee wilde doen. Dat is het uiteindelijk niet geworden, maar hobbymatig speelt het nog altijd een heel grote rol in mijn leven. Ik ben het liefst in de stal bezig, met mijn botten aan en mijn handen in het werk en mijn hoofd helemaal leeg. En op zondag met de koets op pad, samen met een gezellig gezelschap of met de kinderen: dat blijft voor mij pure ontspanning.
De gevoeligheid voor landbouw en natuur is er nog altijd, maar mijn professionele pad is uiteindelijk veel meer richting mensen en samenleving gegaan. Want ik ben graag onder mensen. In mijn kinderdromen ben ik eigenlijk wel wat een wereldverbeteraar. Ik zeg niet dat dat altijd lukt, maar dat blijft wel een drijfveer, een doelstelling.
Je mag en moet ook durven dromen, niet alleen als kind maar ook nu. Niet te veel, niet te groot, maar toch. Ik hou niet van grenzen zoals ‘dat kan niet’ of ‘dat lukt toch niet’. Zowel in mijn persoonlijk leven als in mijn werk probeer ik altijd te zoeken naar mogelijkheden en kansen. Ook als iets moeilijk lijkt, ga ik ervoor en wil ik proberen om het beste eruit te halen.”
Welke levenslessen heb je van thuis uit meegekregen en hoe beïnvloeden die vandaag je werk en je persoonlijkheid?
“Ik ben opgegroeid in een gezin waar waarden belangrijk waren. We werden christelijk opgevoed, niet extreem, maar met duidelijke normen rond respect, zorg voor elkaar en verantwoordelijkheid. Die christelijke waarden koester ik nog altijd en heb ik altijd meegenomen in mijn leven. Ze vormen, vaak onbewust, nog altijd een leidraad in hoe ik met mensen omga en beslissingen neem.
Ik beschouw mezelf ook sterk als een gezinsmens. Dat heeft me gevormd en beïnvloedt hoe ik naar de samenleving kijk. Als ik tijd heb en ik kom langs een kerk, dan ga ik vaak even binnen. Niet zozeer uit plicht, maar omdat ik daar rust, stilte en bezinning vind. Op een of andere manier voel ik me daar wel thuis. Het helpt me ook om alles in perspectief te blijven zien.”
Lees verder onder de foto
Je politieke carrière begon niet van vandaag op morgen. Hoe ben je destijds in de politiek terechtgekomen?
“Eigenlijk is het in mijn geval wel vrij plots gegaan. Ik ben niet begonnen als gemeenteraadslid om dan stap voor stap door te groeien. Van de ene dag op de andere was ik burgemeester.
Mijn vader zat jarenlang in de oppositie in de gemeenteraad en later ook in de provincieraad, dus politiek was bij ons thuis wel aanwezig, al was het geen uitgesproken ‘politiek nest’. Ik engageerde me bij de CD&V-jongeren, waar we vooral activiteiten zoals Saint-Patrick's Day of een quiz organiseerden en mensen samenbrachten, vaak zonder expliciete politieke agenda maar eerder uit engagement.
In 2006 kwam er plots een plaats op de kieslijst voor de provincieraad vrij doordat mijn vader zich, omwille van een nieuw decreet, niet meer kandidaat kon stellen. In allerijl werd ik gevraagd om op de lijst te staan. Ik was toen 23 en had eigenlijk geen enkele verwachting, maar tot mijn eigen verbazing werd ik verkozen. Dat maakte me toen het jongste provincieraadslid, een rol die ik twaalf jaar lang met veel leergierigheid heb ingevuld.
Die periode gaf me een sterk netwerk en een goed inzicht in hoe politiek werkt. Later, in 2012, na een slechte verkiezingsuitslag voor de partij in Lommel, werd ik gevraagd om mee te bouwen aan een vernieuwing. Met veel twijfels, maar ook met een groot verantwoordelijkheidsgevoel heb ik dat engagement opgenomen en een ploeg met nieuwe en jonge mensen rondom ervaren mensen verzameld. Dat leidde uiteindelijk tot de verkiezingen waarbij ik – tot verbazing van mezelf en heel veel mensen – in 2018 burgemeester werd. En we doen elke dag ons uiterste best om dat goed te doen en Lommel nog beter te maken, met de beste bedoelingen.”
Je bent nu bijna acht jaar burgemeester. Kan je je nog herinneren wat er door je heen ging toen je vernam dat je die functie mocht opnemen?
“Dat was vooral een enorme verrassing. Mijn oorspronkelijke ambitie was helemaal niet om burgemeester te worden, mijn bedoeling was niet om de plaats van Peter Vanvelthoven in te nemen. Ik wilde vooral deelnemen aan het bestuur en verantwoordelijkheid opnemen. De verkiezingsuitslag was echter totaal anders dan verwacht en plots moest ik een knop omdraaien.
Vanaf dat moment ben ik er met honderd procent voor gegaan: leren, luisteren, verantwoordelijkheid nemen en elke dag proberen het beste te doen voor de stad. Dat was intens, maar ook heel motiverend.”
Hoe zie je Lommel evolueren in de komende 20 jaar? Welke plannen en ambities heb je voor de toekomst van de stad?
“Voor mij is het belangrijk om altijd verder te kijken dan vandaag of zelfs dan één legislatuur. Besturen gaat niet alleen over de volgende verkiezingen, maar over wat we doorgeven aan de volgende generaties. Het is onze verantwoordelijkheid om hen een stad te bezorgen waar het goed wonen, werken en leven is.
Natuurlijk werken we met meerjarenplannen die zich over zes jaar uitstrekken, maar de keuzes die we vandaag maken, moeten ook op lange termijn standhouden. Ik vind het essentieel dat beleid niet alleen gericht is op de korte termijn, maar dat het duurzaam en toekomstgericht is. Wie na ons komt, heeft uiteraard het recht om andere accenten te leggen, maar ik wil vandaag beslissingen nemen waar Lommel op lange termijn beter van wordt.”
Als je terugkijkt op je burgemeesterschap tot nu toe, op welke verwezenlijking ben je het meest trots?
“Er zijn verschillende realisaties waar ik blij van word, al vind ik ‘trots’ soms een zwaar woord. Alles wat we doen, is het resultaat van teamwerk. We moeten dat samen doen en samen die fierheid uitdragen. Ik ben maar één klein schakeltje dat hier en daar wat impulsen kan geven, maar mensen onderschatten vaak dat ze zelf ook impulsen kunnen geven om het voor heel Lommel beter te maken. We hebben zo veel potentieel, wees er alstublieft trots op!
Een dossier dat voor veel Lommelaars tastbaar is, is de heraanleg van de Rondweg zodat de kinderen veilig naar school kunnen fietsen. Die Rondweg heeft een directe impact op het dagelijkse leven van gezinnen en kinderen. Dit is natuurlijk maar deel 1, deel 2 komt er hopelijk in deze legislatuur.
Ook de wijkteams vind ik een zeer waardevol initiatief. In de wijken waar ze actief zijn, werkt het bijzonder goed en zie je hoe mensen elkaar versterken en verantwoordelijkheid opnemen.
Daarnaast zijn de industriële ontwikkelingen cruciaal voor onze stad. Tegen de algemene economische tendens in blijft Lommel groeien. Onze industrie is in volle expansie, vooral in onze eigen identiteit glas en zand. Dat is belangrijk voor werkgelegenheid en welvaart. Ook investeringen in sport, speeltuinen en buurten maken mij oprecht gelukkig, omdat je ziet dat ze het samenleven versterken.”
Zijn er momenten of gebeurtenissen tijdens je ambtstermijn die je echt hebben geraakt?
“Zonder twijfel staat de coronaperiode met stip op één. Die heeft op alle lagen van de samenleving een enorme impact gehad. Jongeren die in wat eigenlijk de mooiste jaren van hun leven zouden moeten zijn plots binnen moesten blijven. Ouderen die opgesloten zaten en vereenzaamden in woonzorgcentra. Mensen die afscheid moesten nemen van geliefden zonder echt afscheid te kunnen nemen.
Als burgemeester moest je in die periode beslissingen nemen zonder zekerheid, vaak al varend op hoop en vertrouwen. Dat was emotioneel zwaar. Tegelijk zag je ook veel warmte en solidariteit in de Lommelse gemeenschap ontstaan. Achteraf kunnen we zeggen dat veel keuzes de juiste bleken, maar op dat moment was dat allesbehalve vanzelfsprekend. Die periode zal me altijd bijblijven.”
Humor brengt vaak verlichting in een drukke job. Welke gebeurtenis of anekdote uit je carrière bezorgt je nog altijd een glimlach? Of misschien zelfs een schaterlach?
“Ik lach graag en veel, en gelukkig zijn daar ook in de politiek voldoende momenten voor. In het schepencollege, vroeger met mensen als Johan Bosmans en Karel Wieërs, hebben we vaak goed kunnen lachen. Ook vandaag is er een fijne dynamiek binnen het college. Humor helpt om te relativeren en om moeilijke momenten draaglijker te maken. Het maakt samenwerken gewoon menselijker.”
Wat vind je het mooiste aspect aan je job als burgemeester en zijn er ook minder leuke kanten aan deze functie?
“Het mooiste aspect is zonder twijfel het brede contact met mensen. Als burgemeester kom je in aanraking met alle facetten van de samenleving: cultuur, toerisme, economie, kinderen, jongeren, senioren, buurten, verenigingen… Het is nooit eentonig, geen enkele dag is dezelfde. Het geeft me veel voldoening om mee richting te mogen geven en beslissingen te nemen die een positieve impact hebben op het leven van mensen.
Tegelijk zijn er ook moeilijke kanten. Nee moeten zeggen tegen mensen, omdat wat ze vragen niet haalbaar is, soms omwille van wetgeving of geldende regelgeving, blijft lastig. Mensen persoonlijk teleurstellen is nooit prettig, maar het is wel belangrijk om consequent en correct te blijven. Iedereen moet op dezelfde manier behandeld worden, hoe moeilijk dat soms ook is.”
Hoe hoop je dat de inwoners van Lommel je later zullen herinneren?
“Dat is wel iets waar ik over nadenk: als een correcte burgemeester, met het hart op de juiste plaats. Iemand die oprecht begaan was met de mensen en die zijn beslissingen eerlijk en doordacht nam. Meer hoeft dat voor mij niet te zijn.”
Wordt vervolgd…
In dit eerste deel leerden we vooral Bob Nijs als burgemeester kennen: van zijn onverwachte weg naar de politiek tot de verantwoordelijkheid die hij vandaag draagt en de keuzes die hij voor de toekomst van Lommel wil maken. In het tweede deel laten we het burgemeesterslint wat meer los. Dan gaat het over meester Bob, zijn leven vóór het burgemeesterschap, paarden en natuur, angsten en dromen, muziek en gezelligheid. En natuurlijk komen we te weten aan wie hij de allereerste schakel van onze Kettingreactie doorgeeft.
Reactie plaatsen
Reacties