CC De Adelberg zat gisterenavond tot de nok gevuld voor Babel, de nieuwste voorstelling van Kommil Foo. En hoewel de broers Mich en Raf Walschaerts erom bekendstaan dat ze hun voorstellingen graag omhullen met een waas van mysterie, werd al snel duidelijk waarom dit optreden weken op voorhand uitverkocht was. Babel is een voorstelling die niet draait om grote decors of spectaculaire wendingen, maar om iets veel fundamentelers: de schoonheid en de chaos van menselijke communicatie. (Foto's Chris Bosmans)
De titel verwijst natuurlijk naar de Toren van Babel, het oeroude verhaal waarin mensen elkaar plots niet meer begrijpen. Kommil Foo trekt dat idee naar vandaag: niet omdat we andere talen spreken, maar omdat we dezelfde woorden anders horen. In Babel botsen de twee broers op misverstanden, halve zinnen, onuitgesproken gedachten en de kleine ruis die in elke relatie sluipt.
Het resultaat is een reeks scènes waarin humor en ontroering elkaar voortdurend afwisselen. Soms is het pijnlijk herkenbaar, soms heerlijk absurd, maar altijd met die typische Kommil Foo-gevoeligheid: een blik, een stilte, een zin die blijft hangen.
Zoals altijd speelt muziek een hoofdrol. De liedjes zijn klein, breekbaar, soms speels, soms scherp — en ze vormen de rode draad doorheen de verwarring. Waar woorden tekortschieten, nemen melodieën het over. Het publiek werd meermaals muisstil, om daarna weer in lachen uit te barsten.
Die emotionele slingerbeweging is precies waar Kommil Foo in uitblinkt: ze laten je nooit lang in één gevoel zitten.
Hoewel Babel geen klassiek verhaal vertelt, blijft de thematiek nog lang nawerken. Iedereen herkent wel dat moment waarop je iets zegt en de ander iets totaal anders hoort. Of dat gesprek dat ontspoort door één verkeerd begrepen woord.
Babel toont hoe fragiel communicatie is — en hoe mooi het kan zijn wanneer we elkaar toch proberen te begrijpen.
Zonder grote middelen, maar met tonnen vakmanschap, speelden de broers een voorstelling die tegelijk licht en zwaar aanvoelt. Het publiek in CC De Adelberg beloonde hen met een warm en langdurig applaus.
Dat er nog geen uitgebreide persrecensies bestaan, lijkt bijna logisch: Babel is zo’n voorstelling die je vooral moet ervaren. Woorden schieten tekort — en dat is misschien wel de grootste ironie van allemaal.
Reactie plaatsen
Reacties