Raak Lommel‑Barrier trapte gisterenavond het lenteseizoen af met een flinke scheut gezelligheid, een snuifje show en – uiteraard – een royale dosis cocktails tijdens een interessante cocktail-workshop. Karina, die zo’n zeven à acht jaar geleden al eens een workshop gaf, stond opnieuw achter de bar. Met haar enthousiasme, duidelijke uitleg en aanstekelijke humor had ze de groep van 13 deelnemers meteen mee. Ze toonde hoe je een shaker correct hanteert, hoe je smaken in balans brengt en waarom een goede cocktail eigenlijk meer is dan een mooi glas met ijs. (Foto's Chris Bosmans en Raak Lommel-Barrier)
Tussen het shaken en proeven door vertelde Karina het verhaal van de oorsprong van het woord cocktail. Ze koos voor één van die heerlijke verzonnen verhalen die al generaties meegaan: dat cocktails hun naam zouden danken aan een hanenveer die vroeger als decoratie in het glas werd gestoken. Een charmante theorie, ideaal om een groep mee te warmen, maar historisch gezien vooral folklore en een charmante theorie die het vooral goed doet aan de toog. Want de echte herkomst van het woord blijkt verrassend weinig met hanen te maken te hebben, en des te meer met… paarden. In de 18e eeuw werd een cock‑tailed horse beschreven als een paard met een kortgeknipte, rechtopstaande staart, die deed denken aan die van een haan. Zo’n paard werd ook gebruikt als term voor een gemengd ras, en precies dat idee van “gemengd” zou later zijn overgesprongen naar dranken die uit verschillende ingrediënten bestonden. Een cocktail was dus letterlijk een “mixed drink”, lang voordat het een lifestyle‑icoon werd. Sommige historici voegen daar nog een pittige variant aan toe: paarden kregen soms gember of peper toegediend om hun staart recht te laten staan en ze levendiger te maken. Omdat diezelfde ingrediënten ook dranken een oppepper gaven, zou de term cock‑tail zo zijn blijven hangen. Hoe dan ook: de eerste officiële definitie uit 1806 omschreef een cocktail als “een stimulerende drank gemaakt van sterke drank, suiker, water en bitters”, wat opvallend dicht in de buurt komt van wat we vandaag een Old Fashioned noemen. Toch blijven de alternatieve theorieën – van de haneveer tot het Franse coquetier, een eierdopje waarin drank werd geserveerd – minstens even smakelijk om te vertellen.
Karina nam de deelnemers ook mee naar de tijd van de drooglegging in de Verenigde Staten, toen alcohol dertien jaar lang verboden was maar in achterkamers en speakeasies vrolijk verder werd geschonken. Omdat de illegale alcohol vaak van twijfelachtige kwaliteit was, mengden barmannen hem met fruitsappen, kruiden en bitters. Zo ontstonden talloze nieuwe recepten, meer dan 128 zelfs, nog vóór iemand ze officieel mocht drinken. En wie dacht dat een gin-tonic een cocktail is, kwam bedrogen uit: volgens de klassieke definitie moet een cocktail minstens drie ingrediënten bevatten, en ijs telt niet mee. Voeg een scheutje citroensap toe en je zit weer goed.
Geen cocktailavond zonder James Bond, en dus passeerde ook de eeuwige discussie: shaken of stirred. Karina legde uit dat shaken de drank sneller afkoelt, meer verdunt en licht troebel maakt, terwijl stirred zorgt voor een heldere, sterkere cocktail. Volgens een van die heerlijke verzonnen verhalen koos Bond voor shaken omdat hij dan minder snel dronken zou worden en dus alerter bleef voor zijn vijanden. Of het waar is, doet er eigenlijk niet toe – het maakt het verhaal alleen maar leuker.
De workshop groeide uit tot een avond vol lachen, proeven, ontdekken en samen genieten. De lentekriebels waren duidelijk aanwezig, en de cocktails vloeiden net zo vlot als de gesprekken. Strawberry Daiquiri, Moscow Mule, Lazy Red Cheeks, Pornstar Martini en Mojito hebben geen geheimen meer voor de deelnemers. Raak Lommel‑Barrier mag terugblikken op een geslaagde start van de lente, en wie erbij was weet het nu zeker: een goede cocktail is een verhaal in een glas, en sommige verhalen smaken nog beter dan de drank zelf.
Reactie plaatsen
Reacties