Van zondag 5 april tot en met zaterdag 11 april vond de 40e editie van de Marathon des Sables plaats, in de Sahara in Marokko. Aan deze jubileumeditie namen ongeveer 1.500 lopers uit bijna 70 landen deel, van wie zo’n 1.300 de eindmeet haalden. Ongeveer een derde van het deelnemersveld bestond uit vrouwen. Twee van die vrouwen waren Lommelse dames: Veerle Dirckx (49, rechts) en Freja Jansen (37, links). Ze stonden niet alleen aan de start van deze legendarische zesdaagse woestijnrace, ze haalden ook de finish en leverden daarmee een uitzonderlijke sportprestatie.
De deelnemers legden in totaal 271,5 kilometer af, verspreid over zes etappes, volledig zelfvoorzienend en onder extreme omstandigheden. Temperaturen liepen op tot 45 graden, terwijl het lopen door zwaar, mul zand elke kilometer extra belastend maakte. De 100 kilometer lange "long stage", af te werken binnen 48 uur, vormde het absolute zwaartepunt.
Kenmerkend voor deze wedstrijd is de volledige zelfvoorziening. Deelnemers dragen een rugzak met alle essentiële spullen, inclusief voedsel voor de volledige week. Enkel water en een basisbivak worden door de organisatie voorzien. Die combinatie van hitte, gewicht en terrein maakt de Marathon des Sables tot een van de zwaarste uithoudingsproeven ter wereld.
Opvallend: beide dames werken in hetzelfde ziekenhuis in Pelt, maar ontdekten dat pas kort voor hun vertrek. "We werken allebei in het ziekenhuis Noorderhart in Pelt, maar ik wist pas een maand vooraf dat Freja ook aan de Marathon des Sables ging meedoen," vertelt Veerle Dirckx. In haar voorbereiding trainde ze bovendien samen met de Peltse Iris Callebaut (rechts op foto 1 onder), met wie ze ook het avontuur in de woestijn deelde.
De voorbereiding van Veerle was tot in de puntjes uitgewerkt. "Ik had een heel lijstje gemaakt met alle mogelijke spullen die ik mee had. Bij alles stond hoeveel gram het woog, want je wil natuurlijk je gewicht zoveel mogelijk beperken," legt ze uit.
Tijdens de wedstrijd leefden de deelnemers in eenvoudige omstandigheden. "Aan de aankomst van elke etappe stonden de tenten al klaar, waar je met acht in sliep. Die waren open. Bij een zandstorm waaide alles gewoon door de tent," vertelt ze. "Wij sliepen met acht Belgische deelnemers in zo'n tent, en doopten onze groep de Dolfijntjes. De Belgen waren de derde grootste groep van alle deelnemers. Misschien het Average Rob-effect? Die nam vorig jaar deel en zorgde misschien wel voor inspiratie."
Ook de weersomstandigheden waren extreem en wisselvallig. "We vertrokken 's morgens om zes uur, vaak nog in het donker. Doorheen de dag steeg de temperatuur en warmde je geleidelijk mee op. Maar 's nachts koelde het af tot 5 à 10 graden. We hebben zelfs een dag regen en hagel gehad. Dat verwacht je niet meteen in de woestijn."
Voor Veerle werd het een onvergetelijke belevenis. "A once in a lifetime experience," blikt ze terug. "Al heb ik nu wel zoiets: nu ik dit gedaan heb, zal elke loopervaring wel lukken. Het is vooral mentaal zwaar. Je moet blijven doorgaan, ook als het moeilijk wordt."
Op moeilijke momenten haalde Veerle ook kracht uit thuis. Haar twee zonen hadden voor elke dag een briefje meegegeven aan haar trainingsmaatje Iris, met persoonlijke boodschappen en kleine aanmoedigingen. Die steun bleek van grote waarde tijdens de zware etappes.
Voor Freja Jansen was het al haar tweede grote avontuur in korte tijd. "Ik dacht eerst: de Marathon des Sables, is dat niet te hoog gegrepen? Zal ik eerst beginnen met een halve Marathon des Sables? Daarom schreef ik me in voor de kortere versie in oktober en had ik me vorige zomer ook al op de reservelijst gezet voor de lange. Toen kreeg ik plots te horen dat ik ook aan de lange mocht deelnemen, en wist ik niet of ik het wel ging kunnen, zo twee zware tochten kort op elkaar," vertelt ze. Toch besloot ze door te zetten. "Ik zoek elk jaar een nieuw doel om naartoe te werken. Dit was er zo eentje waarvan ik dacht: dit wil ik proberen."
Naast het fysieke en mentale aspect benadrukken beide deelneemsters ook de bijzondere sfeer onder de lopers. "Iedereen steunt elkaar. Iedereen die aankomt, komt mee supporteren voor de anderen. Het grootste applaus is voor de laatste die binnenkomt," klinkt het.
Met hun deelname schrijven Veerle Dirckx en Freja Jansen een straf sportief verhaal. 271,5 kilometer door de woestijn, onder extreme omstandigheden — een prestatie die niet alleen fysieke kracht vraagt, maar vooral getuigt van doorzettingsvermogen en karakter.
Reactie plaatsen
Reacties