De grootste kaartbeurs van België streek dit weekend neer in De Soeverein – en dat hebben ze in Lommel geweten. Card JunkieZ lokte meer dan 4.000 bezoekers naar een zee van verzamelkaarten, verspreid over ruim 450 tafels. Wat ooit begon als een beurs voor liefhebbers, groeide uit tot een internationaal trefpunt waar verzamelaars uit België, Nederland, Duitsland, Italië, Frankrijk en zelfs Hongarije elkaar vonden.
Tussen het geweld van Pokémonkaarten, Yu-Gi-Oh!, One Piece, Disney Lorcana en Magic: The Gathering, viel vooral de passie van de verzamelaars op. Zeldzame stukken ter waarde van 10.000 tot zelfs 40.000 euro wisselden van eigenaar, terwijl kinderen in de ruilzones trots hun nieuwste aanwinsten toonden. Card JunkieZ profileert zich in een landschap waar elk weekend wel ergens een ruilkaartbeurs plaatsvindt, maar onderscheidt zich met een sterk internationaal deelnemersveld en een beleving voor jong en oud.
Toch was het niet alleen de omvang van de beurs die indruk maakte, maar ook de verhalen achter de kaarten.
Kunst aan de muur
Aan één van de standen stond René uit Duitsland (foto 1 onder), samen met enkele bevriende verzamelaars uit Duitsland en Nederland. Geen commerciële handelaars, maar pure liefhebbers. Ze verkopen en ruilen kaarten om met de opbrengst hun eigen collectie verder uit te bouwen.
René verzamelt geen Pokémon, hoewel dat duidelijk de publiekslieveling is. Zijn hart ligt bij sportkaarten. “Vooral in de Verenigde Staten is dat een enorme markt,” vertelt hij. Daar vinden grote evenementen plaats waar sportkaarten evenveel – zo niet meer – aandacht krijgen dan de populaire fantasy- en animatiekaarten die hier domineren.
In zijn handen houdt hij zijn pronkstuk van de beurs: een kaart van Michael Jordan uit 2002. Ondertussen 24 jaar oud en officieel getaxeerd met een rating van 9.5. Zo’n score wordt toegekend op basis van onder meer de staat van de kaart, de hoeken, het oppervlak en de afdrukkwaliteit. Het is de duurste kaart die hij dit weekend te koop aanbiedt. “Thuis heb ik er nog duurdere,” glimlacht hij.
Zijn verzameling heeft thuis zelfs een vaste plek in de living. Met goedkeuring van zijn vrouw, benadrukt hij lachend. “Ik vergelijk het met kunst. Kunst mag je ook zien. En bij elke kaart hoort een verhaal.” Voor René zijn het geen stukjes karton, maar tastbare herinneringen. Elke kaart roept een anekdote op: een beursbezoek, een ruilmoment, een lang gezochte aanwinst.
Van kinderdroom naar volwassen passie
René begon als kind met verzamelen. Tijdens zijn studententijd verwaterde die hobby, maar vijftien jaar geleden pikte hij de draad weer op. “Nu heb ik ook de middelen om mijn collectie echt uit te bouwen,” zegt hij. Wat vroeger een kinderdroom was, is uitgegroeid tot een volwassen passie – doordacht, geduldig en met oog voor kwaliteit.
Card JunkieZ toonde in De Soeverein niet alleen hoe groot de markt voor ruilkaarten is geworden, maar vooral hoe sterk de community leeft. Achter elke tafel schuilt een verhaal, achter elke kaart een herinnering.
En soms, zoals bij René, zelfs een stukje sportgeschiedenis dat je zonder aarzelen kunst mag noemen.
Reactie plaatsen
Reacties