In de Kleine zaal van de Cultuurcentrum De Adelberg hing deze namiddag niet alleen feestelijke spanning in de lucht, maar ook diepe waardering. De stad Lommel reikte er haar tweejaarlijkse Cultuurprijs uit aan een vrouw die al meer dan vier decennia het ritme van dansend Lommel bepaalt: Christine Antonis. (Foto's Lieve De Bleser)
Van pionier tot grande dame
Karla Deroost (foto 1 onder) nam het publiek mee naar het prille begin. We schrijven 1970. Een negenjarige Christine besluit samen met enkele vriendinnetjes ballet te volgen. In Lommel bestond er nog geen balletschool, dus trok ze naar Bergeijk. Twee jaar later bleek de afstand te groot en werd docente Mia Kokhuis bereid gevonden om ook les te geven in Lommel. De Lommelse Balletschool was geboren — een samenwerking tussen drie vrouwenbewegingen en de cultuurraad.
Dat er nood was aan dansonderwijs bleek meteen: 109 leerlingen schreven zich in. De lessen vonden plaats in de turnzaal van Provil, het sportrek deed dienst als bar. Vijf jaar later volgde een eerste grote voorstelling in het Dommelhof in Pelt, samen met de Balletschool van Bergeijk.
Christine groeide intussen mee met haar school. Op haar vijftiende ving ze al kinderen op wanneer de leerkracht te laat was. Bewegingsspelletjes, kleine oefeningen — haar roeping tekende zich vroeg af. In haar laatste jaar humaniora besloot ze voluit voor dans te gaan. Ze bereidde zich voor op het toelatingsexamen van de Dansacademie Brabant in Tilburg en volgde extra lessen bij Irma Swijnen in Antwerpen. Gedreven, werklustig en met een ijzeren discipline slaagde ze voor haar examen.
De opleiding was fysiek en mentaal zwaar, maar in 1983 studeerde ze - hoewel ze vooral de docent jazz af en toe “hènnig op het kanon had kunnen zetten" - af als docent dans, met klassieke en jazzdans als specialisatie. Een videoboodschap van haar vroegere docenten, Robert en Mariette Fisher, onderstreepte hoezeer ze ook daar indruk had nagelaten. (Foto 2 onder)
(Lees verder onder de foto)
Pantarei: alles in beweging
Na haar studies ging Christine aan de slag bij de Lommelse balletschool en in Goirle. In 1988 kreeg de school een nieuwe naam. Uit een wedstrijd onder de toen al 250 leden werd “Pantarei” gekozen — Grieks voor “alles is in beweging”. Een naam die perfect bij haar paste.
Samen met Luc Morren, die uitgroeide tot haar professionele compagnon de route, bouwde ze Pantarei verder uit. Omdat er in Lommel nog geen groot cultureel centrum was, trad de school op waar dat kon: in scholen, woonzorgcentra, bij evenementen als Lommel Creatief en de Week van de Amateurkunsten. Pantarei was overal, en wie Pantarei zei, zei in één adem Luc en Christine.
In 1993, bij de opening van de nieuwe schouwburg van De Adelberg, bracht Pantarei als eerste gezelschap een grote productie: “Koning van Katoren”, naar het boek van Jan Terlouw. Decor, kostuums, licht — alles werd in eigen beheer gemaakt, met de hulp van ouders en vrijwilligers. Vijf jaar later volgde “Kruistocht in spijkerbroek”, naar de roman van Thea Beckman. Zo ontstond de traditie van een vijfjaarlijkse grootse productie.
Ook internationaal liet Pantarei zich opmerken. Via contacten met een Amerikaanse balletorganisatie reisden 27 leerlingen naar Blue Lake in de Verenigde Staten voor workshops en optredens — een onvergetelijke ervaring.
Meer dan een danslerares
Doorheen al die jaren bleef Christine de constante factor. Streng maar rechtvaardig, met opbouwende kritiek en een groot hart. Ze was topsporter, therapeut, verkeersleider en diamantslijper tegelijk, zoals directeur Diederik Celis (foto 4 onder) het treffend omschreef.
Als professioneel topsporter gaf ze zelf elke pas, urenlang, onvermoeibaar.
Als therapeut, maar dan zonder sofa, las ze in één oogopslag hoe een leerling zich voelde en maakte ze van de dansvloer een veilige haven.
Als verkeersleider hield ze dertig wapperende armen in perfecte banen.
En als diamantslijper zag ze elk detail — een elleboog die net niet goed zat, een pink die drie millimeter te ver stond — om haar leerlingen te laten groeien tot zelfverzekerde jonge mensen.
Ze leerde generaties Lommelaars niet alleen dansen, maar ook doorzetten. Vallen en weer opstaan. Discipline én plezier. Zelfs tijdens de coronaperiode bleef ze, al balancerend op de digitale koord via online lessen, haar leerlingen begeleiden.
Sinds 2009 was ze een vaste waarde binnen de dansafdeling van de Kunstacademie Noord-Limburg. Daarnaast engageerde ze zich meer dan tien jaar in de stedelijke kunstcommissie, waar ze mee advies gaf over kunstaankopen voor de stad.
Hulde en respect
Schepen van Cultuur Peter Vanderkrieken (foto 5 onder) sprak over twee kernwoorden: hulde en respect. Hulde voor haar jarenlange engagement, respect voor haar passie, geduld en standvastigheid. De Cultuurprijs van Lommel wordt slechts om de twee jaar uitgereikt aan wie zich uitzonderlijk inzet voor het socioculturele en artistieke leven van de stad. De jury koos unaniem voor Christine Antonis.
“Dankzij jou krijgt cultuur in Lommel een gezicht,” klonk het. “Een bewegend, bruisend en verbindend gezicht.”
Op het einde volgde een staande ovatie en kreeg het kunstwerk van de Lommelse kunstenaar Guido Jansen dat bij de prijs hoort. En zichtbaar ontroerd bedankte Christine iedereen die dit moment mogelijk had gemaakt.
Met haar pensioen heeft ze haar balletschoenen misschien aan de wilgen gehangen, maar haar choreografie leeft voort — in rechte ruggen, in gracieuze passen, in het zelfvertrouwen van duizenden leerlingen. Ook dat van Joanna, Charlotte, Akemi, Sena, Melissa en Sofie die een live dansact op muziek uit de film Barbie brachten, speciaal voor Christine en het talrijk opgekomen publiek, begeleid door Johan Thaens (foto 6 onder), pianoleraar en een van de vaste dansbegeleiders bij de kunstacademie, die ook tussendoor enkele pianostukken bracht.
Alles is in beweging.
En in Lommel beweegt er al meer dan veertig jaar iets extra — dankzij Christine Antonis.
Reactie plaatsen
Reacties