Onder een grijze hemel en in de regen trok vandaag, op 11 november, een optocht door het centrum van Lommel. De jaarlijkse herdenking van Wapenstilstand bracht opnieuw heel wat mensen op de been om de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog te herdenken. In de Sint-Pietersbandenkerk maakten vooral de woorden van kindergemeenteraadslid Pippa-Jill Wiegmans en burgemeester Bob Nijs indruk. Beiden legden de link tussen de oorlogen van vroeger en het geweld dat vandaag nog altijd zoveel mensen treft. (Foto's Guy Weyns)
De herdenking begon op het dorpsplein bij het Raadhuis, waar de aanwezigen een klaproos kregen opgespeld. Dat kleine rode bloempje is al meer dan honderd jaar het symbool van de herinnering aan de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Vervolgens trok de optocht, begeleid door de Koninklijke Harmonie Hoop in de Toekomst, door de regen naar de Sint-Pietersbandenkerk.
Daar volgde een ingetogen misviering, waarna ook de jongeren hun stem lieten horen. Kindergemeenteraadslid Pippa-Jill Wiegmans (foto 4 onder) bracht een bijzonder mooie vredestekst waarin ze de aanwezigen liet nadenken over iets wat voor ons zo gewoon lijkt: in alle veiligheid kunnen opgroeien.
Ieder kind verdient vrede
Pippa-Jill begon haar voordracht met herkenbare beelden uit het dagelijkse leven. Gezellig samen eten, spelen met vrienden, plannen maken voor een vakantie of 's avonds zonder zorgen in bed kruipen. Kleine dingen die voor kinderen in oorlogsgebieden helemaal niet vanzelfsprekend zijn. "Wat een rijkdom is het dat wij kunnen gaan en staan waar we willen. Dat we onze eigen keuzes mogen maken. Dat we na school met vrienden kunnen spelen en plannen kunnen maken voor morgen", vertelde ze.
Daartegenover plaatste ze het leven van kinderen die moeten vluchten, hun huis verliezen of niet weten wat de volgende dag zal brengen. Kinderen die niets liever willen dan gewoon naar school gaan en 's avonds veilig thuiskomen.
"Een kind hoort geen oorlog te kennen. Een kind hoort geen honger te hebben. Een kind hoort niet bang te zijn wanneer het zijn ogen sluit. Een kind hoort gewoon kind te mogen zijn."
Pippa-Jill verwees ook naar het werk van Save the Children, dat wereldwijd kinderen in nood helpt. Maar ze benadrukte dat iedereen zelf iets kan bijdragen aan een vreedzamere wereld. "Vrede begint niet alleen bij grote beslissingen van wereldleiders. Vrede begint ook bij onszelf."
Ze sloot haar voordracht af met een eenvoudige, maar bijzonder treffende boodschap: "Want ieder kind verdient een toekomst. En ieder kind verdient vrede."
Het verhaal achter het Hei's kapelletje
Burgemeester Bob Nijs sloot in zijn toespraak aan bij die boodschap. Hij gebruikte daarvoor het beeld van een glazen sneeuwbol, zoals die vroeger bij veel grootouders op de kast stond. Even schudden, de sneeuwvlokjes laten dwarrelen en wachten tot alles weer rustig neerdaalt.
"Soms zou ik willen dat het met de problemen in onze wereld ook zo eenvoudig was. Eén keer goed schudden, en alles is weer opgelost."
Maar de werkelijkheid is anders. De burgemeester verwees naar de oorlog in Oekraïne, het geweld in Gaza en de toenemende verdeeldheid in Europa. "Geen enkele oorlog duurt eeuwig. Maar de vraag blijft: tegen welke prijs?"
Vervolgens bracht hij de grote wereldproblemen heel dichtbij, met het verhaal van Egidius Slegers, een jonge Lommelaar die tijdens de Eerste Wereldoorlog het leven liet.
Egidius werd op 9 augustus 1893 geboren en groeide op op de Heuvel. Hij studeerde voor onderwijzer, maar toen de oorlog uitbrak, trok hij als brancardier bij het 4de Jagers te Voet naar het IJzerfront. Op 15 augustus 1915 kwam hij daar om het leven. Hij was amper 22 jaar.
Zijn familie besloot zijn herinnering levend te houden door de bestaande kapel op de Heide te laten vergroten en verfraaien. Dat gebeurde in 1916, met het erfdeel van Egidius. Het kapelletje, dat al sinds 1874 bestond, bood voortaan plaats aan een honderdtal mensen.
Vandaag kennen de Lommelaren het als Hei's Kapelleke, aan de Heide. Het werd in de jaren tachtig grondig gerestaureerd en vierde in 2024 zijn 150ste verjaardag.
Voor Bob Nijs had het verhaal ook een persoonlijke betekenis. Als jonge kerel fietste hij ontelbare keren voorbij het kapelletje. Dat hij zoveel jaren later als burgemeester het verhaal van Egidius mocht vertellen, beschouwde hij als een grote eer.
"Egidius gaf zijn leven voor een vrij België", vertelde hij. "Zijn verhaal herinnert ons eraan dat vrijheid en democratie nooit vanzelfsprekend zijn. Ze moeten beschermd worden."
Aan het einde van zijn toespraak keerde de burgemeester terug naar zijn glazen sneeuwbol. "Ik zou hem nog één keer willen schudden. Maar deze keer met alle wereldleiders erin. Zodat zij eindelijk zouden beseffen wat werkelijk belangrijk is."
Zijn oproep was duidelijk: meer dialoog, meer respect en vooral meer bereidheid om naar elkaar te luisteren.
Bloemenhulde en The Last Post
Na de plechtigheid in de kerk ging de herdenking verder aan het monument voor de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog. Daar hield Freddy Lepouttre, voorzitter van de Nationale Strijdersbond Lommel, een toespraak en werden bloemen neergelegd ter nagedachtenis van de oorlogsslachtoffers.
Met het Belgische volkslied en de ingetogen klanken van The Last Post kreeg de herdenking een plechtig vervolg. Het was een moment om stil te staan bij de vele levens die verloren gingen en bij de vrijheid waarvoor zoveel mensen offers brachten.
Eretekens voor verdienstelijke leden
De herdenking werd afgesloten in het Huis van de Stad, waar verschillende leden van de Nationale Strijdersbond Lommel werden gehuldigd voor hun jarenlange inzet.
Voorzitter Freddy Lepouttre en Jaak Monnens ontvingen de Zilveren Palmen van het Erekruis. Roger Brans kreeg het Erekruis met Rozet, terwijl Hilde Roomers en Anna Vandenberk met het Erekruis werden onderscheiden. De Erkentelijkheidsmedaille ging naar Sabine Luyks, Sylvia Belmans en Johan Gringhuis.
De gehuldigden kregen waardering voor hun engagement en hun bijdrage aan het levend houden van de herinnering aan de oorlogsslachtoffers. Burgemeester Bob Nijs bedankte ook de Nationale Strijdersbond, de verenigingen, de vrijwilligers, de hulpdiensten en iedereen die aan de herdenking had meegewerkt.
Met een receptie in het Huis van de Stad werd de plechtigheid afgesloten.
De regen had de optocht misschien wat minder aangenaam gemaakt, maar deed niets af aan de betekenis van deze 11 november. De woorden van de jonge Pippa-Jill en het verhaal van Egidius Slegers maakten duidelijk waarom Wapenstilstand, ook 108 jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog, een dag blijft om bij stil te staan. Niet alleen om te herinneren wat er ooit gebeurde, maar ook om te beseffen hoe kostbaar vrede vandaag nog altijd is.
Reactie plaatsen
Reacties