Vandaag, op zaterdag 17 oktober, de Werelddag van Verzet tegen Armoede, krijgt armoede ook in Lommel een gezicht. Roland, beter bekend als Ronaldo, is 72 jaar en heeft sinds 9 september 2025 geen eigen woning meer. Al meer dan een jaar zoekt hij naar een betaalbaar dak boven zijn hoofd, voorlopig zonder resultaat. "Ik heb alles al geprobeerd. Sociale woningen, assistentiewoningen, alles. Maar nergens is plaats."
Roland woont al zo'n zeventien à achttien jaar in Lommel. Tot vorig jaar had hij een woning via het Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW) op de Balendijk. Toen hij een vriendin leerde kennen, leek zijn leven een nieuwe wending te nemen. Nadat hij een verwittiging had gekregen omdat hij een overnachting van zijn vriendin niet had gemeld, besloot hij bij haar in te trekken.
"Ze zei dat ik maar bij haar moest komen wonen. Ik had alles opgezegd, maar toen kreeg ik te horen dat ze iemand anders had", vertelt Roland. Plots stond hij op straat, zonder woning om naar terug te keren. Sindsdien probeert hij opnieuw een eigen plek te vinden.
"Ik wil gewoon zelfstandig kunnen wonen"
Volgens Roland kreeg hij een mogelijkheid aangeboden bij Het Keerpunt, maar de voorwaarden waren voor hem moeilijk te aanvaarden. Hij zou er naar eigen zeggen 1.280 euro per maand moeten betalen en zijn financiën uit handen moeten geven. Zelf zou hij nog 30 euro per week vrij kunnen besteden.
"Ik ben heel zelfstandig. Ik kan zelf poetsen, mijn was doen en koken. Als je al jaren alles zelf hebt gedaan, is het niet gemakkelijk om voor alles toestemming te moeten vragen."
Roland benadrukt dat hij ondanks zijn leeftijd nog zelfstandig kan wonen en geen dagelijkse verzorging nodig heeft. Hij onderzocht al verschillende mogelijkheden, waaronder sociale woningen, assistentiewoningen en particuliere huurwoningen. Maar een geschikte woning vinden, blijkt bijzonder moeilijk.
"Ik heb een klein pensioen en ik kan huur betalen als het bedrag niet te hoog is. Maar een woning vinden, dat is het probleem", zegt hij. Roland zoekt dan ook geen gratis huisvesting, maar een betaalbare plek waar hij opnieuw zijn eigen leven kan leiden.
Warme gebaren van lieve mensen
Ondanks zijn moeilijke situatie blijft Roland positief over de mensen die hij ontmoet. "Er zijn gelukkig veel lieve mensen die me af en toe een donsdeken geven of iets warms om te drinken of te eten", vertelt hij dankbaar.
Die kleine gebaren betekenen veel voor hem. Een warme maaltijd, een deken tegen de koude of gewoon iemand die even tijd maakt voor een gesprek.
Roland is bovendien graag onder de mensen. Hij verplaatst zich met de fiets en houdt ervan om onderweg ergens halt te houden voor een babbeltje. "Ik ben heel sociaal. Ik kan gemakkelijk met de fiets ergens naartoe gaan, stoppen en wat praten met de mensen."
Ook lezen, puzzelen en spelletjes spelen behoren tot zijn bezigheden. Vooral het contact met anderen vindt hij belangrijk. Hij ontmoet geregeld mensen die zelf met problemen kampen en luistert naar hun verhalen. Ondanks zijn eigen situatie probeert hij waar mogelijk ook anderen een luisterend oor te bieden.
Een leven lang gewerkt en voor anderen gezorgd
Achter de dakloze zeventiger schuilt ook een lang arbeidsverleden. Roland werkte vroeger bij Nike, waar hij naar eigen zeggen betrokken was bij de opstart van de schoenenafdeling. Hij kreeg er zelfs de kans om teammanager te worden.
Toch koos hij destijds voor zijn familie. Zijn moeder leed aan multiple sclerose (MS) en zijn vader was een gepensioneerde mijnwerker. Roland zegde zijn werk op om voor zijn ouders te zorgen. Zes jaar lang nam hij die zorg op zich.
Vandaag is hij zelf degene die ondersteuning nodig heeft. Niet omdat hij niet meer voor zichzelf kan zorgen, benadrukt hij, maar omdat hij nergens een betaalbare woning vindt.
Op de Werelddag van Verzet tegen Armoede maakt zijn verhaal duidelijk dat dakloosheid iedereen kan treffen, ook mensen die een leven lang gewerkt en voor anderen gezorgd hebben. De warme gebaren van betrokken Lommelaars betekenen veel voor Roland, maar bieden geen blijvende oplossing.
Zijn grootste wens blijft eenvoudig: opnieuw een eigen dak boven zijn hoofd vinden. Geen luxe, geen bijzondere voorzieningen, maar gewoon een betaalbare woning waar hij op zijn 72ste zelfstandig en in alle rust kan leven.
Reactie plaatsen
Reacties