Emotioneel afscheid van pastoor Theo Borgermans na zes jaar in Lommel

Gepubliceerd op 26 september 2026 om 23:57

In de Sint-Pietersbandenkerk in Lommel-Centrum werd vandaag om 17 uur afscheid genomen van pastoor-moderator Theo Borgermans. Na zes jaar in Lommel keert hij terug naar het vicariaat Vlaams-Brabant-Mechelen, waar hij opnieuw aan de slag gaat in Herent en omgeving. Tijdens de dankviering werd het een warm en bij momenten emotioneel afscheid van de pastoor die sinds september 2020 mee zijn stempel drukte op het kerkelijke leven in Lommel. (Foto's Robert Boons)

Borgermans kwam zes jaar geleden naar Lommel, midden in de coronaperiode. Geen eenvoudige start, want kerken bleven een tijdlang leeg, vieringen konden niet of slechts beperkt doorgaan en mensen konden elkaar nauwelijks ontmoeten. Tegelijk stond de Lommelse kerkgemeenschap voor grote veranderingen. Parochies gingen nauwer samenwerken binnen de pastorale eenheid Emmaüs en van enkele kerkgebouwen werd afscheid genomen.

Toch leerde Lommel hem in die jaren vooral kennen als een pastoor die graag dicht bij de mensen stond. Niet alleen tijdens feestelijke momenten zoals een doopsel, huwelijk of communie, maar evenzeer wanneer het leven moeilijk werd. Bij ziekte, verdriet, afscheid en rouw was hij er vaak zonder veel grote woorden.

Ook eerste schepen en schepen van Erediensten Peter Vanderkrieken stond tijdens de afscheidsviering stil bij die menselijke kant van Borgermans. Zes jaar geleden mocht hij hem namens het stadsbestuur welkom heten, zaterdag kreeg hij de moeilijkere opdracht om hem uit te zwaaien.

Hij typeerde Borgermans als iemand die liever tussen de mensen stond dan in de schijnwerpers en die niet hield van veel uiterlijk vertoon. Ook zijn doorgaans bijzonder korte toespraken kwamen met een knipoog ter sprake. Wanneer Borgermans vond dat alles gezegd was, sloot hij volgens Vanderkrieken steevast af met: “Ik heb gezegd.”

Maar achter die beknoptheid school iemand die veel belang hechtte aan de vieringen die hij verzorgde. Teksten werden zorgvuldig samengesteld en het afgelopen jaar kregen de Lommelaars er volgens Vanderkrieken nog een onverwachte kant van hun pastoor bovenop: zijn zangtalent.

De schepen haalde ook een uitspraak aan die hij Borgermans bij zijn komst naar Lommel meegaf: “Never waste a good crisis.” Zes jaar later stelde hij vast dat Borgermans daar op zijn eigen manier invulling aan gaf. Hij bracht mensen samen, luisterde en sprak met hen en probeerde ondanks de moeilijke omstandigheden en veranderingen binnen de kerk een gemeenschap overeind te houden.

Dat engagement beperkte zich volgens Vanderkrieken bovendien niet tot het kerkgebouw. Borgermans zocht mensen op, luisterde naar hen en stond ook klaar voor wie het moeilijk had. “Niet alleen als pastoor Borgermans, maar als Theo. Theo met zijn honden en zijn zoon”, klonk het in de toespraak.

Tijdens het afscheid kreeg Borgermans ook een kunstwerk cadeau als blijvende herinnering aan zijn jaren in Lommel.

Helemaal afscheid nemen van het priesterschap doet Borgermans overigens niet. Hij keert terug naar Vlaams-Brabant, een streek die hij goed kent. Voor zijn komst naar Noord-Limburg was hij er jarenlang actief in verschillende parochies. Nu zal hij opnieuw werkzaam zijn in Herent en omgeving. Borgermans, die op 30 september zijn 80ste verjaardag viert, werd in 1982 tot priester gewijd en heeft daarmee al ruim vier decennia priesterschap achter de rug.

In Lommel wordt hij als pastoor-moderator opgevolgd door Luc Vanherck.

Na de viering kreeg het afscheid nog een informeel vervolg tijdens een receptie. Bij een hapje en een drankje konden de aanwezigen persoonlijk met Borgermans napraten en hem het beste wensen voor zijn terugkeer naar Vlaams-Brabant.

Vanderkrieken vatte de voorbije zes jaar uiteindelijk samen in enkele eenvoudige woorden: dank voor de vieringen, de gesprekken, zijn engagement en zijn aanwezigheid bij de Lommelaars. Of zoals hij het zelf formuleerde: Borgermans werd in die jaren “een stukje van onze Lommelse geschiedenis”.

En uiteraard kreeg Theo Borgermans van schepen Vanderkrieken het allerlaatste woord in zijn eigen stijl mee: “God zegene je, Theo… en… ik heb gezegd.”


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.