De Eymardschool in Kattenbos heeft vandaag haar dertigjarig bestaan gevierd. Tijdens de receptie bij de opening van het nieuwe schooljaar werden de paters van het Heilig Sacrament gehuldigd voor hun jarenlange band met de school. Als blijvende herinnering werd een glazen gedenkplaat onthuld. Tegelijk krijgt de school zekerheid over haar toekomst: de gebouwen en omliggende gronden worden tegen een symbolische vergoeding overgedragen aan vzw Lommelse Katholieke Basisscholen. (Foto's Walter Molemans)
Voor directrice Veerle Davus betekent dat vooral zekerheid. De paters gaan er niet eeuwig zijn. Hun gemiddelde leeftijd is 88 jaar. Daardoor rees de vraag wat er met de schoolsite zou gebeuren. "Eén ding wisten we heel zeker: wij wilden hier niet weg", vertelde Davus. De groene omgeving, de ruimte en de mogelijkheden voor de leerlingen maken het domein volgens haar bijzonder waardevol. Na overleg werd een oplossing gevonden waardoor de Eymardschool op haar vertrouwde, groene locatie kan blijven. De gebouwen en gronden worden geschonken tegen een symbolische vergoeding. De nodige gegevens voor de opmaak van de schenkingsakte zijn inmiddels overgemaakt aan notaris Flemings. Voor de school betekent dit dat ze ook in de toekomst op de huidige locatie kan blijven.
De glazen gedenkplaat die tijdens de viering werd onthuld, verwijst naar de jarenlange samenwerking tussen de Eymardschool en de paters van het Heilig Sacrament. De plaat krijgt later ook een prominente plaats in het toekomstige schoolgebouw.
De geschiedenis van het domein gaat veel verder terug dan de dertig jaar van de huidige school. Pater Maurits nam de aanwezigen mee naar de jaren dertig. De congregatie zocht toen een geschikte plaats in Vlaanderen voor haar juvenaat. In 1937 begonnen gesprekken met het gemeentebestuur van Lommel over een terrein in Kattenbos. Een jaar later werd de eerste steen gelegd en in 1939 namen de eerste paters en een broeder hun intrek in het nieuwe klooster.
Op 12 oktober 1939 begonnen er 52 leerlingen van het Sint-Jan Berchmansjuvenaat aan het schooljaar. De beginperiode verliep moeilijk. Het gebouw was bij de komst van de eerste bewoners nog niet volledig afgewerkt en kort daarna brak de Tweede Wereldoorlog uit. Tijdens de oorlog waren er voedseltekorten en werden lessen onderbroken. Na de bevrijding liep het gebouw schade op en in 1945 werd een deel van het onderwijs tijdelijk bij mensen thuis georganiseerd.
In 1962 kreeg de instelling, naar aanleiding van de heiligverklaring van pater Eymard, de naam Eymardinstituut. Later volgden grote veranderingen. Het internaat sloot en in de jaren negentig bouwden de paters een nieuw klooster. Op 14 augustus 1996 verhuisden de laatste twee kloosterlingen uit het oude gebouw.
Pater Maurits legde in zijn terugblik ook de link tussen die geschiedenis en de huidige overdracht. "Wat met toewijding werd opgebouwd, wordt met vertrouwen doorgegeven", vatte hij de beslissing samen.
Net toen het oude klooster vrijkwam, was de toenmalige BLO-school op zoek naar een andere locatie. Oud-directeur Jan Stevens herinnerde eraan dat de school begin jaren negentig nog gehuisvest was in lokalen van de Boudewijnschool, die van de stad werden gehuurd. Toen de stad andere plannen kreeg met het gebouw, moest een nieuwe thuis worden gezocht. Een mogelijke uitbreiding bij de kleuterschool bleek evenmin haalbaar.
Via contacten met de paters van Kattenbos kwam het leegstaande klooster in beeld. Zij waren bereid het gebouw ter beschikking te stellen en er werd afgesproken dat de school aanvankelijk dezelfde huur zou betalen als voordien aan de stad.
Niet iedereen was meteen overtuigd van de verhuis naar een oud klooster verder van het centrum. Stevens zag vooral de mogelijkheden. "Voor mij als directeur was dit een godsgeschenk: voldoende ruimte, een grote speelplaats en midden in het groen", vertelde hij.
Op 1 september 1996 nam de school haar intrek in het gebouw. Ze kreeg de naam Eymardschool, uit respect voor de paters en hun stichter pater Julien Eymard. De eerste jaren waren niet eenvoudig. De klassen lagen verspreid over het gebouw, het dak lekte en de verwarming viel geregeld uit. Een deel van het complex werd aanvankelijk bovendien nog gedeeld met enkele klassen van Provil.
In de jaren daarna werd het gebouw stap voor stap aangepast. Eerst werd het dak gerenoveerd, daarna volgden het kloostergebouw en de toiletten. Later werden ook de turnzaal en twee aangrenzende klassen vernieuwd, kwamen er bijkomende lokalen en kreeg de speelplaats een opfrissing. Volgens Stevens kon de school daarbij altijd rekenen op morele en financiële steun van de paters.
Toen later sprake was van een mogelijk vertrek van de paters uit Kattenbos, ontstond opnieuw onzekerheid over de toekomst van de school. De aankoop van het gebouw en de gronden was financieel niet haalbaar voor het schoolbestuur. Volgens Stevens verdedigde vooral pater Maurits de belangen van de Eymardschool binnen de congregatie. Na verschillende gesprekken werd beslist de gebouwen en omliggende gronden over te dragen aan vzw Lommelse Katholieke Basisscholen.
Stevens bedankte daarbij ook pater Gerard Dax, Eugene Van Heijst en Fons Kuster, die mee betrokken waren bij de beslissing. Hij herinnerde zich bovendien hoe hij als directeur geregeld even halt hield bij het grote portret van pater Julien Eymard in de inkomhal van de school.
Dertig jaar na de verhuis naar Kattenbos krijgt de Eymardschool zo zekerheid over haar verdere aanwezigheid op het domein. De glazen gedenkplaat moet tegelijk de herinnering bewaren aan de paters en aan hun rol in de ontwikkeling van de school.
Reactie plaatsen
Reacties