Nog geen 24 uur nadat de laatste schlager had geklonken op het terrein aan de Leyssensmolen, was het gisteren tijd voor een heel ander muzikaal hoofdstuk. De glitter maakte plaats voor gitaren, de meezingers voor stevige riffs en de polonaise voor een flinke portie rock-'n-roll. Rockwood bewees opnieuw waarom het al langer een vaste afspraak is voor liefhebbers van livemuziek. (Foto's Stefan Ackx, Lieve De Bleser en Guy Weyns)
Het festivalterrein liep in de loop van de namiddag gestaag vol. De grote massa kwam iets later op gang, maar tegen de avond hing er een gezellige festivalsfeer bij de Leyssensmolen tussen de bomen van Kattenbos. Opvallend was ook hoeveel jonge bezoekers de weg naar Rockwood hadden gevonden. Zelfs heel wat kinderen genoten mee van de optredens, gelukkig goed uitgerust met gehoorbescherming. Tussen de verschillende optredens op het hoofdpodium door hield Koen Swanenberg de presentatie vlot op gang. Met de nodige humor en enthousiasme kondigde hij de bands aan en zorgde hij ervoor dat het publiek ook tussen de optredens door betrokken bleef.
De eer om het festival te openen was weggelegd voor Johnny van Riems, de winnaar van de eerste Rockwood Rally. De Zuid-Limburgse punkrockers maakten meteen duidelijk waarom ze eerder dit jaar zowel jury als publiek hadden overtuigd. Met hun compromisloze punkrock in sappig dialect schoten ze uit de startblokken.
Eigen nummers als Gaank van Facebook Oaf, Geflits in Kleine Spaa, Haat z'n Muil en In de Kantien werden enthousiast onthaald. Tijdens dat laatste nummer kreeg Davy Wolfs, beter bekend als Batteraaf, een opvallende gastrol. Hij zorgde voor de hiphop, terwijl Johnny van Riems de rock voor zijn rekening nam. Een verrassende combinatie die bijzonder goed werkte. Ook hun Zuid-Limburgse versie van Nu of Nooit van De Kreuners viel duidelijk in de smaak. Een schitterende opener van het festival, met toch al heel wat publiek voor het podium.
The Rats uit Gent namen daarna het stokje over met een energieke portie postpunk. Strakke gitaren, stevige ritmes en een podiumprésence die geen seconde verslapte: de band bewees waarom ze de voorbije jaren op alsmaar grotere festivals en concertpodia te zien is.
Met Oproer ging het tempo nog een versnelling hoger. De mix van alternatieve rock, postpunk en stuwende synths sloeg duidelijk aan. De vijf muzikanten speelden een intense set waarin donkere klanken en dansbare ritmes elkaar voortdurend afwisselden.
Dat ook punk nog springlevend is, bewees Nimbus Cart. Frontvrouw Janis - zelfs met dwarsfluit - trok moeiteloos alle aandacht naar zich toe met haar ongeremde podiumprésence, terwijl de band een spervuur van scherpe riffs en krachtige drums op het publiek afvuurde. Rauw, energiek en zonder één gram vet.
Na al dat gitaargeweld bracht JEN wat meer melodie naar het festival, al bleef ook hier de energie hoog. Jente Neels en haar band speelden een zelfverzekerde set vol aanstekelijke poprock, waarbij haar krachtige stem en sterke podiumpresence moeiteloos overeind bleven tussen het stevigere werk van de dag.
Ook het avondprogramma bleef moeiteloos overeind. Benny Zen & The Love Jelly Support Circle namen het publiek mee op een eigenzinnige muzikale trip vol verrassende wendingen, alternatieve pop en speelse experimenten. De ervaren muzikanten rond Peter Houben bewezen dat avontuur en melodie perfect samengaan.
Vervolgens was het de beurt aan de Nederlandse indierocklegende Bettie Serveert. Met een set vol tijdloze gitaarrock liet de band horen waarom ze al meer dan drie decennia tot de vaste waarden van de alternatieve muziekscene behoort. Ervaring, klasse en speelplezier gingen daarbij hand in hand.
Hideous, de Belgische rockformatie rond muzikanten van onder meer RHEA en RAMKOT, trok daarna alle registers open. Snoeiharde riffs, een strakke ritmesectie en een stevige portie jarennegentigrock maakten van hun optreden één van de krachtigste sets van de avond.
Toen Vive La Fête het podium beklom, veranderde de sfeer opnieuw. Het iconische duo Els Pynoo en Danny Mommens serveerde een energieke liveshow waarin nieuw werk moeiteloos werd afgewisseld met publieksfavorieten. Tokyo en Paris - Je Ne Veux Pas werden uit volle borst meegezongen en zorgden ervoor dat de dansbenen nog één keer volop aan het werk mochten.
Ook Lézard maakte indruk. De jonge Belgische band laveerde moeiteloos tussen postpunk, disco, glamrock en electroclash en zette een strakke, dansbare set neer waarmee ze nog maar eens bewezen waarom ze momenteel één van de meest veelbelovende livebands van het land zijn.
Alle ogen waren vervolgens gericht op afsluiter Noordkaap. Stijn Meuris en zijn band hadden geen enkele moeite om de festivalweide helemaal mee te krijgen. De ene klassieker volgde de andere op. Panamarenko, Arme Joe, Satelliet Suzy, Wat Is Kunst?... stuk voor stuk werden ze luid meegezongen. Met Ik Hou Van U als slotnummer kreeg Rockwood een afsluiter die niet beter gekozen had kunnen zijn.
Ook de warmte speelde gisterenavond nog een rol. Op het podium bleek een grote ventilator geen overbodige luxe. Voor Els Pynoo van Vive La Fête een geweldig accessoire om haar présence nog meer in de verf te zetten, maar ook Stijn Meuris maakte er dankbaar gebruik van. Hij vond tussendoor zelfs nog de tijd om het publiek warm te maken voor het Noordkaap-concert tijdens Pelter Skelter, op zaterdag 31 oktober in Palethe.
Met elf sterke bands, twee podia, een ontspannen sfeer en een enthousiast publiek kan Rockwood terugblikken op een bijzonder geslaagde editie. De combinatie van jong Belgisch talent, gevestigde waarden en een publiek dat zichtbaar genoot van elke noot, maakte van Kattenbos opnieuw een plek waar rockliefhebbers zich helemaal thuis voelden.
Reactie plaatsen
Reacties