Wie zaterdag pas later op de dag naar Rockwood afzakt, doet zichzelf eigenlijk tekort. Niet alleen omdat hij de winnaar van de Rockwood Rally mist, maar ook omdat hij vier muzikanten misloopt die het festival meteen op temperatuur willen brengen. Johnny van Riems mag het hoofdpodium openen en wie hen vooraf nog niet kende, zal na het lezen van dit verslagje van een avond aan de terrastafel in Bilzen begrijpen waarom.
Want nog voor er één gitaar is bovengehaald, wordt er al gelachen. Veel gelachen. Over de drummer die zoveel lawaai maakt dat hij "de enige is die akoestisch speelt". Over wie nu eigenlijk Johnny is. En over het feit dat er eigenlijk niet veel verschil is tussen de mannen die dinsdagavond aan tafel zaten en de band die zaterdag het podium op stapt.
"Er is niet veel verschil tussen wat we op het podium doen en wat we naast het podium doen", zeggen Bert Vanherf (zang en gitaar, rechts op de foto), Nino Gagliano (gitaar, links op de foto) en Savino Stefano (bas, midden op de foto) haast in koor. Drummer Björn Ramant - hij was in 2020 nog finalist van het TV-programma LEGO Masters - zit op dat moment nog in Italië, maar tegen zaterdag is ook hij weer van de partij.
Die ene zin vat Johnny van Riems misschien nog het best samen. Geen sterallures, geen kapsones. Gewoon vier vrienden die graag muziek maken, graag lachen en na een optreden net zo makkelijk tussen het publiek een pint drinken als ervoor.
Dat begint al bij de naam. Want wie is Johnny eigenlijk?
"Dat vraagt iedereen", lachen ze. Een echte Johnny bestaat niet. Of beter: iedereen kan Johnny zijn. In Zuid-Limburg kent iedereen wel een Johnny. Een herkenbare figuur uit het dorp. Tijdens optredens krijgt het publiek soms een ander verhaal voorgeschoteld. Dan wijzen ze bij die vraag gewoon naar iemand in de zaal. Of naar Bert. Het mysterie mag gerust blijven bestaan. En van Riems? Ja natuurlijk, Johnny is gewoon van Riemst.
(Lees verder onder de foto)
Hun muziek klinkt even eigenzinnig als hun naam. Johnny van Riems zingt niet in het Engels, niet in het Nederlands en ook niet in "het Limburgs", maar bewust in plat Zuid-Limburgs. Toch maken ze zich weinig zorgen over hun eerste grote optreden in Noord-Limburg. "Je hoeft niet elk woord te verstaan", zegt Bert. "Goede melodieën blijven hangen. Na een paar nummers zing je vanzelf stukken mee."
Dat bleek ook tijdens de Rockwood Rally. De jury prees niet alleen het strakke samenspel, maar ook het aanstekelijke karakter van de nummers. Terwijl de band speelde, zagen de muzikanten alsmaar meer voeten meetikken. "Dat kun je niet verstoppen. Dan voel je dat er iets gebeurt." Zelf hadden ze helemaal niet verwacht dat ze zouden winnen. Ze schreven zich in omdat ze graag ook in Noord-Limburg meer bekendheid wilden krijgen. Tijdens de prijsuitreiking waren ze er zelfs van overtuigd dat het niets zou worden. De derde plaats... de tweede plaats... hun naam was nog altijd niet gevallen. "Het wordt niks", dacht Bert. "Waren we dan toch zo slecht?"
Tot plots bleek dat ze gewonnen hadden.
"Ik stond nog tussen het publiek", vertelt Bert. "Ik moest ineens naar voren. En Savino stond gewoon nog buiten, hij had alles gemist."
Die overwinning opent zaterdag letterlijk een nieuwe deur. Johnny van Riems mag Rockwood om 14 uur openen op het hoofdpodium. Een eer, vinden ze, maar vooral een geweldige kans om zich aan een nieuw publiek te tonen.
Want Johnny van Riems is een band die je eigenlijk vooral live moet beleven.
Ze schrijven al hun nummers zelf. Geen covers, geen vertaalde teksten op bestaande melodieën. Alles ontstaat uit het dagelijkse leven. Een IKEA-kast die met Tec7 weer in elkaar wordt gezet omdat je de schroeven kwijt bent. Een hardnekkige flitspaal waar je alsmaar opnieuw een boete bij oploopt. Kinderen die thuis zoveel kabaal maken dat er spontaan een nummer uit ontstaat. Het gekakel van kippen. Serieus als het moet, grappig als het kan, maar altijd herkenbaar.
Humor speelt daarbij een grote rol, zonder dat de muziek ooit een gimmick wordt. Hun nummers mogen grappig zijn, ze zitten muzikaal strak in elkaar. Niet toevallig noemen ze The Clement Peerens Explosition als één van de groepen waar ze bewondering voor hebben. Net als zij combineren ze dialect, humor en sterke muziek. Ook Bart Peeters wordt bewonderend genoemd, omdat humor en een goed verhaal perfect kunnen samengaan in een lied.
En als ze één muzikant mochten kiezen om ooit samen mee op een podium te staan? Dan hoeft dat podium zelfs niet van hem te zijn. Stijn Meuris mag gerust eens bij hén komen meedoen. Liefst zelfs met een stagedive erbij, grappen ze. Toeval of niet: zaterdag blijven ze na hun eigen optreden zelf gewoon op Rockwood. Niet alleen omdat je niet elke dag op zo'n festival speelt, maar ook omdat ze uitkijken naar het optreden van Meuris.
Dat typeert hen misschien nog het meest. Ze zijn even goed muziekliefhebbers als muzikanten.
Hun optredens proberen ze daarom ook zo te brengen zoals ze zelf graag concerten beleven. Niemand blijft lang stilstaan. Er gebeurt altijd iets. Een grap, een kwinkslag, een bindtekst, interactie met het publiek. Ze willen dat mensen niet alleen luisteren, maar vooral meedoen.
Zelfspot hoort daar vanzelfsprekend bij.
Ook buiten Limburg begint dat stilaan op te vallen. Ze speelden ondertussen al in Nederland en stonden eerder al op podia waar ze achteraf met een grote glimlach op terugkijken, zoals tijdens Don Vitalski's Legendarische Dinsdagclub in Hasselt. Zulke avonden bevestigen voor hen dat hun muziek ook buiten de vertrouwde streek werkt.
Dat het allemaal snel gaat, beseffen ze zelf ook. Nog niet zo lang geleden droomden ze ervan om ooit eens in Humo te staan. Tot ze er plots écht in stonden. "Daar droomden we van", vertellen ze. En nu? Nu keken ze uit naar een interview in Beeldig Nieuws. Grote dromen of een gezellig gesprek aan de terrastafel: voor Johnny van Riems hoort het allemaal bij hetzelfde avontuur.
Intussen werken ze volop aan nieuwe nummers voor een eigen clubshow later dit jaar, maar eerst wacht Rockwood.
En daarom nog één goede raad: blijf zaterdag niet hangen aan de barbecue, vertrek niet te laat van huis en denk niet dat het festival pas begint wanneer de grote namen het podium beklimmen. Rockwood begint al veel vroeger. Met vier gasten uit Bilzen die zichzelf geen seconde anders voordoen dan ze zijn.
Of zoals de Bilzenaren het zelf treffend verwoorden: "Er is niet veel verschil tussen wat we op het podium doen en wat we naast het podium doen." Verwacht zaterdag dus geen ingestudeerd showtje, maar vier muzikanten die gewoon zichzelf zijn. En als het van hen afhangt, neem je na Rockwood nog één souvenir mee naar huis. Zoals Savino het met een glimlach verwoordt: "Als ge de dag nadien onder de douche nog iets van ons neuriet, dan is onze missie geslaagd!"
(Tekst Lieve De Bleser, foto onder ©Johnny van Riems)
Reactie plaatsen
Reacties