In een goed gevulde schouwburg van CC De Adelberg vierde Davidsfonds Lommel het nieuwe jaar met een feestelijk en stijlvol nieuwjaarsconcert. Voorzitter Rik Blervacq heette het talrijk opgekomen publiek van harte welkom en wenste iedereen een gezond, voorspoedig en warm 2026 toe. Meteen zette hij ook de toon van de avond: een muzikale ode aan Wenen, dé Europese muziekstad bij uitstek, waar elegantie, nostalgie en levenslust al eeuwenlang hand in hand gaan. (Foto's Chris Bosmans en Stefan Ackx)
Onder de bezielende leiding van dirigent Kris Stroobants zorgde het Leuvense ensemble Frascati Symphonic voor een avond vol verfijning en grandeur, een feestelijke muzikale reis doorheen het Weense repertoire, van het classicisme van Mozart tot de onweerstaanbare walsen, polka’s en operetteklanken van de negentiende en vroege twintigste eeuw. Het orkest bewees opnieuw waarom het zo graag geziene gast is in Lommel: met een transparante klank, sprankelende ritmes en een aanstekelijk gevoel voor stijl brachten de musici de Weense traditie tot leven.
Het concert opende met de Haffner-symfonie van Wolfgang Amadeus Mozart, een symfonisch meesterwerk dat ontstond in een beslissende periode in het leven van de componist, kort na zijn definitieve vestiging als vrije componist in Wenen. Het orkest bracht dit symfonische meesterwerk met energie, helderheid en finesse, waarbij vooral het bruisende openingsdeel en de virtuoze finale indruk maakten.
Daarna maakte de Lommelse sopraan Anja Van Engeland haar eerste opwachting. In de aria “Deh vieni, non tardar” uit Le nozze di Figaro liet zij horen hoe Mozart menselijke emoties weet te vatten in een ogenschijnlijk eenvoudige, maar diep doorleefde muzikale taal. Met haar warme timbre, stijlvolle frasering en natuurlijke uitstraling wist zij het publiek moeiteloos te ontroeren.
Na Mozart werd de Weense sfeer verder uitgediept met muziek van Johann Strauss jr. De majestueuze wals Seid umschlungen, Millionen (opus 443) ontvouwde zich als een groots klanktafereel, gevolgd door het kleurrijke Intermezzo uit 1001 Nacht, waarin oosterse invloeden en romantische verbeelding samenkomen. Beide werken onderstreepten Strauss’ vermogen om de wals te verheffen tot een bijna symfonische kunstvorm.
In het tweede deel klonk muziek van Carl Michael Ziehrer, tijdgenoot en rivaal van de Strauss-dynastie. Zijn ode aan de stad “O Wien, mein liebes Wien” ademde nostalgie en Weense charme, terwijl de Freiherr von Schönfeld-Marsch het publiek trakteerde op helder geprofileerde ritmes en rijke orkestratie.
Vervolgens was het de beurt aan Franz Lehár, de meester van de Weense operette. Na de ouverture uit Das Land des Lächelns liet Anja Van Engeland in de aria’s “Ich möchte wieder einmal die Heimat seh’n” en “Liebe, du Himmel auf Erden” opnieuw horen hoe zij moeiteloos weemoed, verlangen en elegantie weet te combineren. Haar vertolkingen brachten de operette naar een meer doorleefde, bijna opera-achtige expressie.
Met de razendsnelle Bahn frei Polka van Eduard Strauss, de jongste van de Strauss-broers, schakelde het orkest nog een versnelling hoger. Deze bruisende polka, geschreven als eerbetoon aan de opkomende spoorwegen - hét symbool van de vooruitgang in de 19de eeuw -, zorgde voor een uitbundige sfeer in de zaal.
Het officiële concertprogramma werd afgesloten met “Wien bleibt Wien” van Johann Schrammel, een muzikale liefdesverklaring aan een stad waar melancholie en levensvreugde onafscheidelijk zijn.
Het publiek kreeg echter nog een feestelijke toegift: de onvermijdelijke Radetzky March van Johann Strauss sr., waarbij het ritmische handgeklap zorgde voor een vrolijke en verbindende afsluiter.
Met deze geslaagde avond bewees Davidsfonds Lommel opnieuw dat zijn nieuwjaarsconcert meer is dan een traditie: het is een warm ontmoetingsmoment waar muziek, cultuur en samenhorigheid centraal staan — een veelbelovende start van het nieuwe jaar.
Reactie plaatsen
Reacties